آیا اسلام دین خشونت هست؟

در درازای تاریخ اسلام ما همواره دو چهره از اسلام را می بینیم که یکی رحمت و برکت و نوعدوستی را علم میکند و دیگری خشونت.. رویکرد فقیهانه به دین خروجی اش خشونت و دگم اندیشی می باشد و دیگری رویکرد معرفتی به دین که در فلسفه و عرفان متجلی می شود  در این رویکرد مهرورزی و ارجگذاری انسان تجلی کرده است..

لَا إِکْرَاهَ فِي الدِّينِ  قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ  فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَا انْفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ(256، بقره).

“اجباري در قبول دين نيست. زيرا که خداوند راه هدايت و ايمان را از راه گمراهي و کفر تبيين کرده است. آن کس که راه سرکشي نرود و ايمان به خداوند داشته باشد بي ترديد به عقيده محکم و وثيق چنگ انداخته است که زوالي در آن نيست. و خداوند شنوا و دانا است”. قران کريم کلام خداوند است که بر قلب مبارک پيامبر رحمت حضرت محمد مصطفي(ص) نازل شده است. اين کتاب الهي و شريف مهمترين منبع احکام و انديشه معنوي و اجتماعي مسلمانان است. و پيام قدسي آن براي همه زمانها و همه مکانها است.

از معجزات کلام الله مجيد آن است که  گزاره هاي بسيار عميق فلسفي، اجتماعي و عرفاني را در جملاتي کوتاه نازل کرده است. ازادي انديشه يکي از مهمترين مسائل حوزه فلسفه سياسي است که از سقراط تا آيزيا برلين از اوستا تا قرآن بدان پرداخته شده است. از اين آيه شريفه در کلام الله مجيد اصول آزادي انديشه به قرار ذيل استنتاج ميشود:

   اين آيه يکي از آياتي است که دلالت مي‏کند بر اينکه مبنا و اساس دين اسلام شمشير و خون نيست ، و اکراه و زور را در قبول کردن دين تجويز نکرده است. دين مقدس اسلام براي انتخاب دين  قاعده وقانون وضع نموده است که بنياد اين قانون در( آيه : 256  سوره بقره) با ظرافت خاص بيان يافته است :پروردگار در اين آيه مي فرمايد :اجبار واکراهي در  قبول دين  نيست، چراکه هدايت وکمال از گمراهي مشخص شده است.   

    ايمان يک عقد، وپيمان والتزام قلبي ودروني است که انسان با اختيار خود آن را مي پذيرد. بدينسان اسلام  ايمان اجباري را  قبول ندارد. آزادي يک مفهوم اساسي و غيرقابل تحويل به ديگر مفاهيم است. آزادي قاعده اي عام است. آزادي از اصول اوليه “ذاتي” حقوق بشر است. آزادي يکي از مقومه هاي ذات[1]، هويت، تمايز و تشخص بشر بمثابه بشر است و حد فارق و فصل[2] او از انواع ديگر موجودات از فرشتگان تا جمادات است.

    علامه طباطبايي ذيل اين آيه در تفسير الميزان فرموده اند که: در جمله : لا اکراه في الدين ، دين اجباري نفي شده است ، چون دين عبارت است از يک سلسله معارف علمي که معارفي عملي به دنبال دارد ، و جامع همه آن معارف ، يک کلمه است و آن عبارت است از اعتقادات ، و اعتقاد و ايمان هم از امور قلبي است که اکراهو اجبار در آن راه ندارد ، چون کاربرد اکراه تنها در اعمال ظاهري است ، که عبارت است از حرکاتي مادي و بدني ( مکانيکي ) ، و اما اعتقاد قلبي براي خود ، علل و اسباب ديگري از سنخ خود اعتقاد و ادراک دارد و محال است که مثلا جهل ، علم را نتيجه دهد ، و يا مقدمات غير علمي ، تصديقي علمي را بزايد .

    خداوند راه هدايت و ايمان را از راه گمراهي و کفر تبيين کرده است.

    خداوند راه خير و اعتدال را از راه خطا و گناه تبيين کرده است.

    کفر به طاغوت و ايمان به خداوند در تقابل انتاگونيستي با يکديگرند.

    ايمان محکم و وثيق به خداوند راه استوار نجات و رستگاري بشريت است.

    ايمان محکم و وثيق، انقطاع و زوال ندارد.

1- بعضي ويژگي هاي ذاتي تمام هويت مفهوم را شامل مي شود مانند انسان بودن که ذاتي انسان است و همه وجود او را شامل مي شوديعني نوع انساني را مشخص مي کند.

         2- برخي ويژگي هاي ذاتي، جزيي از ذات و مفهوم هستند و مشترک بين چند مفهوم هستند مانند حيوانيت براي انسان است که جزيي از وجود انسان است و مشترک بين انسان و ديگر حيوانات است. در حقيقت اين ويژگي ها جنس يک موجود را مشخص مي کنند.

         3- برخي ويژگي هاي ذاتي، اختصاص به يک مفهوم دارند مانند آزاد بودن براي انسان که ذاتي انسان است و در عين حال مخصوص انسان است و او را از بقيه موجودات جدا مي کند. يعني ملاک  جدا کننده انسان از بقيه موجودات است به اين نوع ويژگي هاي ذاتي فصل گويند.

اسلام دين بيش از يك ميليارد نفر از انسان ها در سراسر دنياست كه نژاد ها و فرهنگ ها و شرايط سياسي - اقتصادي گوناگوني دارند جزم گرا، مذهبي، سكولار، سوسياليست، محافظه كار، اصلاح طلب، بنيادگرا و ده ها صفت ديگر را مي توان به يك مسلمان نسبت داد. در داخل و ميان مسلمانان شاخه ها و تقسيم بندي هاي بسياري وجود دارد. بنابراين تنوع در هويت مسلمانان بسيار بيش از فهم ساده ي غربي ها از اسلام و ايمان است. (ص 2) در اسلام مانند يهوديت و مسيحيت ارزش ها و رفتار ها و مباحث صلح آميز بسياري وجود دارد. اما در حال حاضر در دنياي غرب فقط روي مفهوم جهاد و برخي جنبه هاي خشونت آميز اسلام تأكيد مي شود. (ص 6) از زمان وقوع حادثه ي يازده سپتامبر به طور روز افزوني تروريسم و خشونت را به اسلام و مسلمانان نسبت مي دهند و در واقع معتقدند همه ي گروه هاي اسلامي باور به اعمال خشونت آميز دارند، مگر آن كه خلاف آن ثابت شود. به علاوه اسلام به طور روز افزوني به عنوان آنتي تزي براي نظم نوين جهاني مطرح شده و تروريسم اسلامي را واكنش مسلمانان به مدرنيته ي غربي و جهاني شدن عنوان مي كنند. به هر حال اين كتاب تلاش مي كند بدون ورود به مباحث عيني و جزئيات خشونت ها و اقدامات گروه هاي اسلامي در افغانستان، عراق، چچن، الجزاير و ... به اموري نظري و تئوريك بپردازد.

تاسيس دولت در مدينه توسط پيامبر اسلام با توجه به فرهنگ و شرايط آن روز جهان عرب اقدامي خشونت آميز نبوده است. با توجه به پيماني كه پيامبر در ابتداي ورود به مدينه با قبايل مختلف و با اقليت هاي ديني اهل كتاب منعقد كرد مبناي حكومت اسلامي بر اجماع و صلح بود نه بر نزاع و جنگ.
- صرف نظر از اختلافات شيعيان و اهل سنت در شكل حكومت، به دنبال تشكيل خلافت به عنوان شكل دولت اسلامي بعد از پيامبر اسلام، استفاده از زور و خشونت، امري كنترل شده بود و خليفه، ملزم به رعايت شريعت و قانون الهي بود.
- اصل جهاد در اسلام، مطابق فرهنگ و آداب جنگ و صلح در جهان آن روز، بيشتر مربوط به دفاع از مرز ها به كار رفته و طبق اصول و قوانين خاصي به كار مي رفت. خشونت كور و قتل و غارت در اسلام وجود نداشته است. (ص 43)
- بن لادن را نبايد نماينده ي اسلام مدرن و اسلام گرايي دانست. چنين افرادي، يك اقليت كوچك و كم طرفدارند كه رسانه ها، آن ها را بسيار بزرگ كرده اند.

بعد از ماجراي يازده سپتامبر، اقدامات محدود كننده بسياري عليه مسلمانان در غرب انجام شده و قوانين متعددي براي محدود كردن مهاجران مسلمان وضع شده است. اين اعمال باعث شده كه بسياري از مردم غرب نيز از مسلمانان، احساس تهديد و ترس كرده و خواهان برخورد با آنان باشند. تبليغات بي رويه ي رسانه ها و ساختن فيلم هاي متعدد عليه مسلمان ها، اين گونه مشكلات را دو چندان كرده است. در اين ميان، مبارزات اصيل مسلمانان براي احقاق حقوق خودشان، كه بر ضد بي عدالتي ها، مبارزه با روند استعمار و استثمار غربي و ديكتاتور هاي موجود در كشور هايشان بوده، تحت الشعاع چنين تبليغاتي قرار گرفته است.

موج بمب گذاري هاي شهادت طلبانه ي مبارزان فلسطيني (60 مورد بين سال هاي 2000 تا 2002)
و نمونه هاي متعدد ديگري كه توسط القاعده در عراق، افغانستان و ساير مناطق انجام شده، باعث شده كه امروزه اين پديده، ارتباط بسياري با مسلمانان داشته باشد. به اين ترتيب، تشكيل علني گروه هاي شهادت طلبي در مناطقي چون فلسطين، عراق، ايران، چچن، جامو و كشمير و ... بسيار چشمگير است. علي رغم همه ي اين مسائل، نبايد فراموش كرد علماي مسلمان در خصوص اين نوع عمليات، خصوصاً در برخورد با شهروندان بي گناه، اجماع نداشته و در مواردي صراحتاً، آن را نهي كرده اند.

درباره نسبت اسلام و خشونت چند مطلب ضروری باید بیان شود. اسلام تاریخ بشریت را با پیدایش انسان و بهشت آغاز میکند. سپس آزادیخواهی او آغاز میشود و انسان، خوشبختی و آرامش را در مقابل مسئولیت و آزادی از دست میدهد. خشونت انسان علیه انسان از همان ابتدای خلقت بدرقه کننده راه رنج  اوبسوی سعادت ابدی است. بین فرزندان آدم، هابیل و قابیل نزاع رخ میدهد و هنگامیکه هابیل از قصد قابیل برای کشتن او مطلع میشود، میگوید: »اگر تو دست خودرا برای کشتن من بشوی من دراز کنی، من دستم را برای کشتن تو پیش نخواهم آورد، زیرا من از خدا ی واحد که خدای جهانیان است میترسم.« (مائده، آیه ٢۹) وقران از این قتل چنین نتیجه گیری میکند: »اگر انسانی انسانی را بکشد، بدون اینکه قصاص کرده و یا مقتول فساد به پا کرده باشد، چنین است که گویا همه انسانها را کشته است و اگرکسی انسانی را زنده نگه دارد، چنین است که به همه انسانها حیات بخشیده و آنها را زنده کرده است.« (آیه ٣٣) همین دو مورد، یعنی قتل عمد و فساد در زمین تا آخر قرآن به عنوان تنها موارد اعدام باقی می مانند و چیزی به آن اضافه نمیشود. در آیه بعد به تفصیل جزای کسانی که با خدا و پیامبر جنگیده و فساد بپا میکنند نام برده میشود ولی در آخر آیه میخوانیم: »اگر قبل از اینکه شما بر آنها مسلط شوید، به راه راست بازگشتند، بدانید که خدا مهربان و بخشنده است.«

 سعادت در انحصار مسلمانان نیست

هدف حضرت موسی نجات قوم بنی اسرائیل از مصر و رساندن آنها به سرزمین موعود بود و خدای تورات خودرا به کرات خدای یک قوم، آنهم قوم بنی اسرائیل میداند. حضرت عیسی این تعلق قومی را از بین برد و اصل را بر تعلق دینی بدون وابستگی قومی نهاد، بنا براین از قوم مداری به دین مداری عبور کرد، ولی انحصار دینی را جانشین انحصار قومی نمود. مسیحیت نه تنها در انجیل، بلکه در تمام دوره  رشد و توسعه ی خود هرگز حاضرنشد، دین دیگری را در کنارخود برحق بداند.

اسلام یک قدم از یهودیت و مسیحیت فرا تر رفته و حقانیت دو دین آسمانی قبل از خود را از همان ابتدا به رسمیت شناخت.  بنا براین از انحصار دینی به انحصار عقیدتی (اعتقاد به خدای واحد) رسید: سعادت طبق قرآن همه کسانی میشود که به خدای واحد اعتقاد دارند.  قرآن با جمله سپاس خداوند واحد را که خدای همه جهانیان است.   شروع و با  باسوره ناس خاتمه می یابد که در آن سخن  ازخدای همه انسانها است. این نه خدای قوم عرب و نه خدای دین اسلام است، بلکه به عنوان نیروی قهاری است که در جهان و تاریخ و خلقت نفوذ میکند.

یهودیت و مسیحیت با خود هرکدام نامهایی برای خدای خود آوردند: یهوه خدای قوم یهود است و این تنها خدای مسیحیت است که در پدر و پسر و روح القدس تجلی میکند. ولی اسلام خود را آورنده الله نمیداند، بلکه اورا ازلی و ابدی شناخته و خدای همه اقوام وملت ها میداند. همین جهانشمولی و شکستن مرزهای قومی و ملی بود که پیشرفت سریع اسلام را میسر نمود. هیچکدام از کشور های فتح شده این احساس را نداشتند که مجبور به عبادت خدای اعراب شده اند. اسلام تنها دینی است که نامش نه به یک قوم (یهودیت) و نه به بنیانگذارآن (مسیحیت، آئین زردشت، بودیسم) برمیگردد، بلکه معنی آن تسلیم در برابر یک قدرت واحد است. درکتاب های قدیمی آلمانی به تبعیت از مسیحیت مسلمانانرا محمدی  معرفی میکردند که کم کم کلمه مسلمان جانشین آن شد.

این موضوع که اسلام باوجود اعتقاد به کامل بودن خود، به رستگار شدن اهل کتاب نیز اعتقاد دارد، درتاریخ ادیان امری کاملاً جدید و نقطه عطفی است در تکامل انسان و درک او ازخدا و مذهب.

قرآن اعتقاد دارد که اهل کتاب نیز با پیروی صادقانه از دین خود سعادتمند خواهند شد. در سوره آل عمران از مسلمانان به عنوان »بهترین امت« نام برده میشود، ولی این بر اساس تعلق قومی و مذهبی شان نیست و مانند بنی اسرائیل قومی برگزیده نیستند، بلکه به این جهت است که مردم را به خیر دعوت کرده و از راه شر باز میدارند (آل عمران، ۱۱۱) ، ولی این تنها خاص مسلمانان نیست: »اهل کتاب همه مثل هم نیستند. درمیان اهل کتاب کسانی هستند که به قول خود پایبندند، شبها نام خدای واحد را بر زبان داشته و در برابر او سجده میکنند. اینان به خدای واحد و روز رستاخیز ایمان داشته، به کارهای نیک امر میکنند و از کارهای شر جلو گیری کرده ودر انجام کارهای پسندیده بایکدیگر رقابت میکنند. اینان در شمار انسانهای صالح می باشند.«  (همانجا، آیات ۱۱۴ و ۱۱۵) درجای دیگر از اهل کتاب دعوت میشود که با مسلمانان در مشترکاتشان متحد شوند و تنها خدای واحد را  ستایش کنند. (آل عمران، آیه ۶۵)  درآیه دیگری قرآن نزاع بین یهودیان و مسیحیان را برای دردست داشتن حقیقت امری بیهوده دانسته، و میخواهد بین آنان آشتی ایجاد کند، زیرا هردو دین اهل کتابند و باید درکنارهم زندگی کنند. (بقره، آیه ۱۱٣) به اعتقاد ما اگر درشبه جزیره عربستان زردشتی و بودایی نیز وجود داشتند، از آنها نیز در همین ردیف نام برده میشد.

عدیل مجازات انسان و حذف گناه دستجمعی

دومین تحول قرآن از نظر حقوقی حذف سنت گناه و مجازات دستجمعی و تکیه بر مسئولیت فردی انسانهاست. قرآن وظیفه پیغمبر را بیان حقیقت میداند و نه مجبور کردن انسانها به پذیرش آن:»به آنها تذکر بده، چون تو فقط تذکر دهنده ای. تو مسؤلیت پاسداری آنها را نداری. (غاشیه، ٢٢ و ٢٣). خدا به انسانها چشم و گوش داده است، تا دین خودرا انتخاب کنند: »هیچ اجباری برای پذیرفتن دین نیست، چون حقیقت و گمراهی هر دو قابل تشخیص اند.« (بقره، آیه 257) و بالاخره از پیغمبر خواسته میشود، آنهایی را که نمیخواهند هدایت شوند، به حال خود بگذارد: »برای آنها ترساندن و نترساندن مساویست و ایمان نخواهند آورد.«  (بقره، آیه ۷). خدا به انسان چشم و گوش زبان داده و باید با مسؤلیت پذیری راه خودر ا پیدا کند: »مگر ما به انسان دو چشم، زبان و دولب ندادیم؟ سپس به او دو راه نشان دادیم ...«  (بلد، آیه ۹ تا ۱۱)

ما برخلاف تورات که به اصل گناه دستجمعی عقیده دارد (این اصل تا اندازه یی هم وارد انجیل شده است)  درهیچ جای قرآن به مجازات افراد بیگناه، زنان و کودکان و حیوانات برای خطای گروهی دیگر برخورد نمیکنیم. اگر جنگ و خشونتی هست، بین سربازان دو لشکر است و آتش زدن شهرهای مغلوب، و یرانی و قتل عام نه سفارش میشود و نه در جنگهای مسلمانان بطوریکه در قرآن منعکس شده، به نمونه یی از آن برخورد میکنیم.

مجازات اعدام در قرآن

برخلاف آنچه امروز به ناحق ادعا میشود، دراین دین مجازات انسانها بواسطه تخطی از قوانین الهی نسبت به دوره های پیشین به حد اقل رسیده است. در قرآن مجازات اعدام تنها به دو مورد خلاصه میشود: قتل عمد و شرارت مسلحانه (مفسد فی الارض)

آنچه در مورد حکم قتل و سنگسار برای زنا و همچنین اعدام ملحدین آمده است دارای منبع مستقیم قرآنی نبوده و به احادیث بر میگردد.  قرآن مجازات ملحدین را به عهده خدا در روز قیامت قرار داده (آیه) ودستوری اجتماعی درآن دیده نمیشود.

نام مجازات سنگسار حتی یک بار هم در قرآن نیامده است. بعضی از صاحبنظران معتقدند که یهودیان تازه اسلام در صدر اسلام مجازات های سخت تورات و از آن جمله سنگسار را بصورت حدیث و روایت وارد اسلام کردند. حتی از یکی از آیات چنین استنباط میشود که حکم قتل زانی و زانیه نمیتواند ریشه قرآنی داشته باشد. در آیه ٢۶ از سوره نساء آمده است که اگر یک کنیز شوهردار مرتکب زنا شد، در آنصورت نصف مجازات زن آزاد شوهر دار به او تعلق میگیرد و همانطور که میدانیم نصف مجازات اعدام و یا سنگسار نمی تواند اجراشود! (فاذا اُحصنّ  فان اتین بفاحشةٍ فعلیهنّ نصفُ ما علی المحصنات من العذاب) مجازات زنا به صراحت در قرآن همانست که در ابتدای سوره نور آمده است که عبارت از صد ضربه شلاق در ملأ عام می باشد (نور، آیه ٢)در مورد قتل عمد از خانواده مقتول خواسته شده که اگر ببخشند و به گرفتن دیه کفایت کنند، بهتر است.

آیا اسلام دین جنگ و خونریزی است؟

نمیتوان منکر شد که قرآن بیشتر از سایر کتاب های آسمانی حاوی آیاتی درباره جنگ، قتال و برخورد با مشرکین و مخالفین کفار است و همین آیات امروز مایه دردسر شده و آنچه را که در قرآن پیرامون رحمت و بخشش و صلح و انسانیت است، تحت الشعاع خود قرار داده است.  مسلمانان در گفتگو با مخالفین میکوشند، تا به شکلی این آیات را توجیه کنند. جالب توجه اینجاست: در تب جنگ مسلحانه علیه سرمایه داری جهانی و امپریالیسم  چریک های مسلمانان به  این آیات استناد کرده وحمله به بانک ها را تکرار حمله مسلمانان مدینه به کاروان های تجاری مشرکین در عصر حاضر میدانستند.  در تفسیر قرآن تنها به سوره های محمد و توبه و انفال  اکتفا میکردند، چون در آنها بیشترین دستورات را برای اِعمال خشونت می یافتند. درآن زمان قریب به اتفاق روحانیت طبق سنت قدیم و همیشگی خود به مبارزه مسلحانه که درواقع ریشه یی مارکسیستی داشت، بی علاقه بودند. بعد از مدت زمانی طرفداران جنگ چریکی از راه خود برگشته و به آیات رحمت، عطوفت، تسامح، بردباری وبخشش استناد کردند، ولی طرف مقابل از قرآن سرکوبی بی رحمانه مخالفین را استخراج نمودند.

این واقعیت بهترین دلیل براینست که ادیان ابراهیمی با وحی الهی  نازل شدند و سپس به دست انسانها افتادند، تا هر کسی طبق نیاز خود از آنها رحمت و یا خشونت استخراج کند.

قرآن را باید همانگونه هست، دید. این یک کتاب تاریخی است که منعکس کننده ٢٣ سال زندگی و دعوت حضرت محمد است. تقریباً یک سوم این مدت با جنگ و ستیز بین مسلمین و مخالفین سپری شد و آنچه در این جنگها گذشت، در قرآن منعکس شده است: تعقیب مخالفین، صلح، قراداد، بخشیدن و یا نابود کردن آنان، تاکتیک های جنگی، تلافی و انتقام و بالاخره آنچه به خشونت متقابل و جنگ مربوط میشود. درهیچ جای قرآن صحبت از کشتن و کشته شدن نیست، مگر اینکه آیه مربوطه به یک نبرد مشخص در زمان و مکان معینی مربوط باشد.

سؤال اساسی که باید علمای اسلام به آن پاسخ دهند اینست: آیا میتوان آیاتی را که مشخصاً به شرایط خاص اجتماعی، سیاسی و نظامی جامعه عرب در ۱۴۰۰ سال پیش مربوط میشده، امروز مبنای عمل خور قرار دهیم؟ ما درقرآن به آیاتی در باره رفتار با بردگان روبروهستیم.  برده داری کلاسیک به شکلی که در تورات و انجیل و قرآن متناسب با آن دوره آمده است، وجود ندارد. پیشرفت بشریت برده داری کلاسیک را بدون نیازی به فتوای روحانیت  نابود کرد.

پیغمبر اسلام ۱٣ سال در مکه عیسی وار تحقیر و توهین و تعقیب را تحمل کرد و از زمانیکه وارد مدینه شد، هیچ  فکر دیگری در سرنداشت، جز ایجاد یک نظام جهانشمول  مبتنی بروحدت و برچیدن نظامی کهنه متکی بر تعصبات قومـی و  قبیله ای. اگر جنبه ی مذهبی اسلام را کناربگذاریم، میتوان این جنگها وتلاش هارا فعالیتی برای ایجاد اتحاد بین اقوام پراکنده شبه جزیره عرب دانست. دراین زمان همان پروسه یی صورت گرفت که در علوم سیاسی به »ملت سازی« معروف است و این نمیتواند میسر باشد، بدون ایجاد اعتقاد و ارزش های واحد فراقومی. این پروسه به یک انقلاب شباهت دارد و قوانین انقلاب برآن حاکم است. خیلی از آیات خشونت آمیز قرآن ما را به یاد مقررات حکومت های نظامی می اندازد که برای زمان و مکان معینی اعتبار داشته و دستورالعملی برای همه قرن ها و نسل ها نیستند. یکی از این آیات پر دردسر که مرتب توسط مسیحیان مخالف به رخ مسلمانها کشیده میشود ایه ۱۹٢ از سوره بقره است. دراین آیه آمده است:  »و هرجا آنها (کفار) را پیداکردید، بکشید، آنها را بیرون کنید، از هرجا که شما از آنجا بیرون کرده اند. چون ایجاد فتنه و آشوب بدتر از قتل است. تا هنگامیکه در مسجدالحرام به شما حمله نکرده اند، به آنان حمله ور نشوید ولی اگر در آنجا به شما حمله کردند، با آنان بجنگید. این پاسخ شما به کفار است، ولی اگر از کارهای خود دست کشیدند، بدانند که خداوند بخشنده و مهربانست.«

منظور از قسمت اول آبه چیست؟ »واقتلوهم حیثُ ثققتموهم« آیا باید کفار را هر جا پیداکردیم بکشیم؟ زمینه نزول این آیه از این قراراست که بعد از صلح حدیبیه (سال ۶ هجری) پیامبر همراه مسلمانان طبق این قراردارصلح که یکسال پیش بسته شده بود، از مدینه برای زیارت خانه خدا حرکت کرد. طبق این قرار داد مشرکین می بایست سه روز مسجدالحرام را در اختیار مسلمانان بگذارند. طرفین تعهد کرده بودند که هیچگونه اعمال خشونتی صورت نگیرد. ولی به مسلمانان خبر رسید، که مشرکین تصمیم دارند مسلمانانرا که فاقد سلاح اند، برخلاف قرارداد در مسجدالحرام غافلگیر کنند. هم این جریان درماه حرام بود و هم جنگ در مسجدالحرام ممنوع است. بر خلاف آن این آیه نازل شد که اگر به شما حمله کردند، شما نیز آنهارا بکشید، حتی در مسجدالحرام و اگر خواستند شما را ازآنجا اخراج کنند، شما هم دست به اخراج آنها بزنید ... خوشبختانه از طرف مشرکین حمله یی صورت نگرفت و مسلمانان طبق قرار داد بعد از زیارت به مدینه بازگشتند.

اینکه کشتن کفار و مشرکین هر کجا که دیده شدند، دستوری عام باشد، خلاف واقعیت تاریخی کشورهای اسلامی است: مسیحیان اروپایی بیش از ۱۵۰ سال به عنوان استعمارگر و متجاوز کشورهای اسلامی را زیر سلطه خود داشتند، ولی کسی نگفت: »هرجا آنها را دیدید، سر ببرید و ازهرجا بیرونتان کردند، بیرونشان کنید.« قرنها مسیحیان و یهودیان در کنار مسلمانان با صلح و آرامش زیستند. در دوره تسلط مسلمانان برا اسپانیا یهودیان تحت حمایت آنان زندگی خوشی را داشتند و با بیرون راندن مسلمانان از اسپانیا راه برای کشتار دستجمعی یهودیان توسط کلیسا بازشد.

سی سال پیش بعضی از مسلمانان روشنفکر تحت تأثیر افکار مارکسیستی به آیات مبلغ خشونت پناه بردند و امروز گروهی مرتجع و متعصب همین را تکرار میکنند. در هردو مورد شرایط سیاسی جهانی عامل و استفاده یک جانبه از قرآن معلول آن بود. اگرهم چنین آیاتی در قرآن نبود، راهی برای توجیه خشونت پیدا میکردند. در تمام انجیل یک بار دستور جنگ داده نشده، ولی بنام مسحیت سی سال تنها بین کاتولیک ها و پروتستان ها جنگ وخنریزی بود.

اسلام، سیاست وخشونت

اروپائی ها یکی از دیگر از اصول پایه اسلام را مخلوط بودن دین و سیاست میدانند وازآنجا که سیاست خشونت می طلبد، بین اسلام و خشونت نیزباید پیوندی ناگسستنی وجود داشته باشد. این موضوع تاحدی درست است و رسالت پیامبر اسلام تأسیس یک نظام سیاسی و مذهبی در زمان خودش بود.  ولی او این امانت را به دست امت سپرد و از دنیا رفت. آنچه در مدینه به عنوان جامعه واحد اسلامی بوجودآمد، تنها با حضور پیامبر ممکن شد و هیچگاه در تاریخ اسلام تکرارنشد. ما بعد از مدت کوتاهی (بعد از دوره خلفای راشدین) شاهد تفرقه بین مسلمانان شدیم و ازهمان زمان تفسیرهای گوناگون از اسلام ارائه شد.  جدائی رهبری دینی و سیاسی به عنوان یک اصل در تمام دوره تاریخ اسلام ادامه یافت و به عنوان یک اصل پذیرفته شد.

برخلاف آن کلیسا تقریباً ۷۰۰ سال در اروپا همه قدرت را مستقیم بدست داشت و در کنار خود هیچ قدرت سیاسی غیر کلیسایی را قبول نداشت. پادشاهان و حکام دست نشانده کلیسا و پاپ بودند و عزل و نصب میشدند.

تفاوت تاریخی بین اسلام و مسیحیت در رابطه با سیاست در اینجاست: حضرت عیسی ادعای حکومت نداشت، ولی درقرن های بعد به نام او »حکوت الهی«  بپاشد. پیامبر اسلام که خود مرد آسمانی بود یک حکومت دینی ایجاد کرد و اما آن حکومت آسمانی  به دست سیاستمداران زمینی افتاد!  ما در سرتاسر تاریخ اسلام شاهد حکومت های زمینی و سیاســی بوده ایم. علمای سنی و شیعه در تمام طول تاریخ تنها نقش نظارت بر خلفا و سلاطین را به عهده داشتند، تا اینان »خلاف اسلام« عمل نکنند و این خیلی تفاوت دارد با اینکه خودشان حکومت را بدست گرفته و بخواهند قوانین اسلام را پیاده کنند.  بین علما و سلاطین و سیاستمداران تقریباٌ در تمام دوره تاریخ (تا تقریباً سی سال پیش) نوعی قرارداد غیرمکتوب عدم دخالت در امور طرف مقابل وجود داشت. سیاستمداران از تحریک علما خودداری میکردند و علما سیاست آنها را اگر با اصول اسلام تناقض فاحشی نداشت، قبول میکردند. دوره صفویه در ایران و حکومت عثمانی در ترکیه بهترین نمونه حفظ موازنه بین اسلام و سیاست بود.  »حکومت الهی«  تنها در اروپا وجود داشت واین واژه نیز اروپایی است و در فرهنگ ما ریشه ای ندارد. علمای اسلامی بعد از ورود مدرنیسم  با قوانین مجازات عمومی رایج که احکام شریعت درآن نقشی نداشت بدون مشکل و مسئله ساختند و خود در تدوین قوانین مدنی که مخلوطی از قوانین فرانسه و اسلام بود، شرکت داشتند.

 

این وظیفه حاد علمای دینی است که با بازنگری به مسئله دین و دینداری یک تصویر و تفسیر عینی از قرآن ارائه دهند. هسته اصلی همه ادیان ایمان به یک قدرت مقدس است که گرداننده زمین و آسمان و نگهدارنده وجود انسانیست. انسان از همان ابتدای پیدایشش به دنبال یک تکیه گاه و نقطه اتصال بود، تا در برابر ترس و یأس مقاومت کند.

درکنار این هسته اصلی قوانینی هم برای زندگی انسانها در کنار یکدیگرآوردند که متناسب بود با میزان آگاهی بشر و شرایط اجتماعی آن دوره. درآن دوره ها انسان خود قادر به وضع قوانینی عادلانه نبود و این کار به عهده مذاهب قرار گرفته بود و ادیان تا حد زیادی با قوانین خود به زندگی انسانها نظم و آرامش دادند که ده فرمان موسی معروفترین آنهاست. اکنون انسان با پیشرفت آگاهی خود قرنهاست که قادراست با خرد و عقلانیت قوانین را خود وضع کند واین کار هر روز در مجالس شورای کشورهای اسلامی نیز صورت میگیرد. تجدیدنظر اساسی در حقوق جزایی، حقوق زنان، تصفیه هسته اصلی دین  از امور غیردینی مانند سیاست و فرهنگ وهنر باید جزو این بازنگری باشد.

این هسته اصلی یعنی ایمان به معنویت و امرمقدس که خداپرستی یکی از بزرگتریت تجلیات آنست چون گذشته انسانرا همراهی میکند، جزو وجود اوست و مذهب میتواند جوابگوی آن باشد. تصویرهای نادرست، خشونت بار و خرافی از مذهب تنها باعث کنارگذاشتن اعتقاد به معنویت و سرخوردگی و سردرگمی میشود.

انسان به همان اندازه که به ایمان و معنویت و خداپرستی نیازمند است، خرد گرا نیز میباشد و به دنبال عقلانیت است: ایمان بدون علم به خرافات می انجامد و علم بدون ایمان میتواند به امری غیرانسانی منجر شود.

با ایمان میتوان کوه ها را کنده و جابجا کرد، ولی بدون عقل ممکن است کوهِ کنده شده به جای نادرستی گذاشته شود!

با بررسی آیات قرآن به این نتیجه می رسیم که دستور قتل کفار و مشرکین، دستور ابتدائی نبوده بلکه این دستور در پی کشته شدن عده‌ای از مسلمانان بدست مشرکینی صادر شده که از هیچ نوع آزار و اذیتی در حق مسلمانان اباء نداشتند. بنا بر این آیه در صدد بیان دفاع مسلمانان از خود در برابر قتل و آزار و اذیت مشرکین است.

ملاحظه:

متاسفانه عده‌ای سود جو با بیان قسمتی از این آیات و چشم پوشی از قسمت دیگر ، اسلام را دین خشونت برای مردم معرفی می کنند که در حال حاضر مبلغان آنها در این امر تلاش وافری را مبذول داشته‌اند تا جائیکه رسما در رسانه های مختلف  با استفاده از قسمتی از آیات و چشم پوشی از قسمت دیگر، اسلام را دین خشونت و خونریزی و کشور گشائی معرفی می کنند که در مورد همین افراد زیبا گفته است:

به حقیقت آدمی باش و گرنه مرغ باشد

که همین سخن بگوید به زبان آدمیت

دوچهره هایدگر

 درد جانکاه غربت

زنده به گور شدن زن افغان توسط شورای علما

سهم رجال شوراي علما از مردانگي اندام مردانه، محاسن بلند و موهاي زاید صورت که موهبت مادر زادي ست می باشد و اين افتخار کمي نيست براي اينکه کوس خلافت خداوند بر روي زمين را براي حمايت از «کرزي» يا «ملا عمر» را به صدا درآورند. شورا علما با بيانيه هاي طالباني شان حدود پانزده ميليون زن را براي يک عمر زنده به گور مي کنند و با نهادينه کردن و باز توليد فرهنگ تبعیض آمیز و جاهلي شان نسلهاي آتي را نيز به جهل مضاعف سوق ميدهند.

اين شورا در بيانيه خويش که مورد تاييد «کرزي» نيز قرار گرفته است مي گويد: «در خلقت بشر مرد اصل و زن فرع مي‌باشد و نيز قواميت از آن رجال است".»  و نيز به عنوان بخشي از "وجايب و مکلفيت‌هاي" زنان و دختران تاکيد کرده، اجتناب آنها از "اختلاط با مردان بيگانه در عرصه‌هاي مختلف اجتماعي، مانند تحصيل، بازار، دفاتر و ساير شئون زندگي" و همچنين "اجتناب از سفر بدون محرم شرعي" را جزو دين خودشان معرفي مي کنند. اگر حکم خدا اين بود چرا اين «شوراي علما» در اين ده سال سکوت مرگبار بر دهان زده بود و ابلاغ و اجراي آن را تعطيل کرده بود؟ اين شورا زنان يک ملت را موجود دست دوم در مقابل مردان معرفي کرده و خوشبختانه اعضاي آن چون اندام مردانه و ريش دارند مي توانند، دين خدا را کشف کرده و بشر گمراه را به سوي بهشت تک جنسيتي سوق داده، و بار ديگر به دوست و دشمن ثابت کردند که نه عارفان به محتويات دين خدا بلکه تشنگان شهريه خويش اند. اين موجودات با ملا عمر که برگزيده يک زن پاکستاني« بوتو» بوده و يا با کرزي که هر روز دست چندتن از زنان خارجي  مي فشارد مشکلي نداشته و  نيز با وزير شدن يک دختر در پاکستان «حنا رباني» حرفي ندارند ولي براي ترقي، تلاش، علم و کمال زنان مسلمان زاده افغاني محدوديت صادر مي کنند و دين را به نفع طالباني شدن و رضايت خاطر استخبارات پاکستان دستکاري مي کنند. شوراي علما با صدور بيانيه اخير و فتواي قبلي شان عليه اعتصاب غذاي خانم «سيمين بارکزي» ثابت کردند که براي آنان فرقي نمي کند که اميرالمومنين منصوب امريکا يعني «کرزي» باشد يا منصوب پاکستان يعني « ملاعمر». آنان دو خط قرمز دارند، 1- مبادا دين آنان به خطر بيفتد يعني مردانگي آنان تحريک شود 2-  مبادا شهريه شان از دستگاه حاکمه قطع گردد.

از نظر آنان به بيابان رفتن هر روزه­ي دختران پيامبر خدا« دختران شعيب» براي شغل چوپاني و همسر پيامبر ام المومنين«حضرت عايشه» براي هدايت مسلمين و مادر پيامبر حضرت«مريم» براي تولد عيسي (ع) و حکومت يک زن قرآني حضرت «بلقيس» بر کشور «سبا»  و سکونت بدون شوهر زن پيامبر حضرت «هاجر» در مکه و پيدا کردن روزي براي بزرگ کردن «اسماعيل» توسط او موردي ندارد چون اين عالم نمايان نمي توانند قران را خوب بخوانند ولي کار و تحصيل ميليونها زن و دختر افغانستان، دين اين موجودات را با خطر مواجه ساخته و اندام مردانگي شان را تحريک مي کنند.

فراموش نکنيم در همين قراني که اينان از درونش احکام «طالباني» بيرون مي کشند يکي از  سه زاويه «زر» «زور» و «تزوير» يا « تيغ»،«طلا» و «تسبيح» مثلث شومي که به جنگ حقيقت رفت و با پيامبري چون «موسي» نبرد نمود «بلعام» سرشتان معرفي شده و افراد چون او را همين قران به سگ تشبيه مي کند« مثله کمثل الکلب ان تحمل عليه يلحث او تترکه يلحث» و هنر او را پارس کردن مي داند: خداى تعالى درباره شخصى، كه مفسران او را بلعم باعورا ناميده اند، مى فرمايد: « وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِى ءَاتَيْنَهُ ءَايَتِنَا فَانسلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشيْطنُ فَكانَ مِنَ الْغَاوِينَ(175) وَ لَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَهُ بهَا وَ لَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلى الاَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكلْبِ إِن تحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَث أَوْ تَترُكهُ يَلْهَث ذَّلِك مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِئَايَتِنَا فَاقْصصِ الْقَصص لَعَلَّهُمْ  يَتَفَكَّرُونَ»(176)  ترجمه: خبر آن كس را كه آيات خود را به او داديم و او خود را از آنها بيرون كشيد و در نتيجه شيطان او را دنبال كرد و از گمراهان گشت، بر مردم تلاوت كن. اگر مى خواستيم بوسيله آن آيات، او را رفعت مى بخشيديم ولى او خود را به زمين چسبانيد و از «خواست دل و هواي نفس» و جهل پيروى نمود. مثل اين انسان مانند مثل سگ است كه چه آن را برانى و چه به حال خود رهايش ‍ كنى، از عطش زبان بيرون آورد. اين، مثل قومى است كه آيات ما را دروغ پنداشتند. اين قصه ها را نقل كن شايد آنها تفكر كنند.

همين قران آن دسته از«عالمان دين» را که از درايت آسماني و عقول خدا داني و درک و درد همنوعان و زنان و مردان بي بهره اند،  به «الاغ» تشبيه مي کند، الاغي که هنرش کشيدن قشر و ظاهر کتب آسماني هست نه فهم محتواي آن « مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا ? بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ »(جمعه:5).

علم چندان كه بيشتر خوانى

چون عمل در تو نيست نادانى

نه محقق بود نه دانشمند

چارپايى بر او كتابى چند

آن تهى مغز را چه علم و خبر

كه بر او هيزم است يا دفتر 

خيلي وقت هست که طبل عربستاني شدن افغانستان به منظور انهدام فرهنگ، تمدن و هويت افغاني و فرو رفتن در کام سلفي گري به صدا در آمده بود چيزي که امروزه شاهدش هستيم و مي رود که در آينده به صورت کامل افغانستان را فرا گيرد. 

افغانستان کنوني کشوري هست که هويتش با ترياک، ترور، انتحار، گدايي، عقب ماندگي فرهنگي، خرابي، بيسوادي وجهل، نبود امکانات، زن ستيزي، سنگسار، گوش و بيني بريدن، فتوا و خشونت به جهان معرفي شده است، هويتي که محصول شعارهاي افراطي و جنگ و خونريزيهاي داخلي و ظاهرا ديني و طالباني بوده است. افراد اين کشور مردانه، مورد تحقير ساير کشورها بوده و بدتر از همه اين که «افغان بودن» جرمي هست که در کشورهاي همسايه مشهود مي باشد و کشورهاي مسلمان همسايه به آساني به اتباع و حتي مقامات افغان «ويزا»ي ديدن و درمان بيماريها و اقامت در کشورشان را نميدهند، مگر اينکه رابطه خاصي داشته باشد. در چنين کشور منفور با هويت مردانه، زن بودن جرميست مضاعف.

خشم خداوند وقتي بر ملتي چون افغانستان ببارد عقول  و فهمهاي آن ملت را اسير  افرادي چون شوراي علما مي کند، مجموعه ي که هر روز به شکلي در آمده و مملکت را به سويي سوق مي دهند. عالمان نمايان جاهل کشور ما، سي سال هست که با تفکرات اخواني، وهابي گري، طالباني و ديوبنديسم برايشان گرسنگي و نابودي هزاران انسان در فقر مطلق درد آور نيست ولي شغل سالم، تحصيل و مسافرت زنان، دين موهوم آنان را به خطر مي اندازد. بيانيه اخير نشان داد که عده از اعضاي اين شورا از جنس همان طالباني هستند که يک روز در «قطر» مستقيم با خارجي ها دست نوکري  مي دهند و يک روز با «عمامه» رييس شوراي صلح و «پرفيسور» دين را که از جنس خودشان هست انتحار مي کنند که انتحار کننده به ظاهر، طالب دين و فرستاده اميرالمومنين ملاعمر بود. افغانستان کشوري هست که بخشي از سرنوشتش به دست افرادي «ريشمند» مدعي دينداري و نه « انديشمندان عارف به دين»، افرادي چون شوراي علما در عيان و نهان رقم مي خورد. علماي که آگاهانه يا نا آگاهانه عامل استخبارات خارجيان از بيرون و هوا و هوس و جهل از درون هستند. عقل يک ملت اسير افسون اينچنين افرادي بودن که ياد آور سحره فراعنه هستند، کم عذابي نيست.

بي دليل مارکس نمي گفت«دين افيون هست» چرا که کليساي قرون وسطاي اروپا هم همين مشرب را داشتند و با حقوق، آزادي مردم دين را در تضاد قرار مي دادند و اينان نه براي وصل کردن خدا و خلق اند که براي فصل و جدايي اند. بي دليل نيست که ملت افغانستان از چاه عذاب خداوند در قرن بيست و يک نمي تواند خويش را بيرون نموده و راهي به سوي رهايي بگشايد، عقل و عاطفه ملت خدا باور افغانستان سالهاست که اسير افرادي به نام طالب، ملا، مولوي هاي اند که نه فرشتگان رحمت از سوي خدا، بلکه، ماموران و ملائکان جهنم جهل، جمود، تحجر، عقب ماندگي و انحطاط مي باشند. اگر خدا را آن گونه که عارفان توصيف کرده اند که « خدا، مرکز مهر ومحبتها، آگاهي ها و آزادي ها، شادي و طرواتهاست» عالم نمايان اينچنين در حقيقت سد کنندگان راه رسيدن به  بهشت آزادي، آزادگي و فهم يک ملت بوده و مصداق«  يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلا الظَّنَّ» (انعام.116)هستند.

سالها و قرنهاست که يک ملت از عالم وعامي و حاکم و حکيم در شهر و روستا و در تلويزيونها و منابر، دهن بين همين موجودات شده اند. وقتي که يک ملت و حاکم آن ملت، براي بقا بر حکومت خويش اسير اينچنين موجوات بيگانه با منطق و خرد و از درون مسخ شده گردد و شوراي علمايش نماد شوراي جهلا گردد، اين ملت چطور مي تواند راه سعادت را بپيمايد؟

شوراي علما، خواسته ناخواسته، سطحي نگرانه و شتابزده، بيانيه ي را امضا کردند که محتواي آن توهين به حقيقت اسلام، تعاليم قران، خلاف مقصود خدا و تحقير کننده مقدسات بوده و آتشي هست که بر دين خدا افروخته شده و بدتر از قران سوزي در بگرام مي باشد. اين بيانيه تخدير کننده عقول مبتکر و با بصيرت و توهين به شعور يک ملت متکثر و تحريف دين و آيين اسلام و  فرهنگ دير پا و نصف جمعيت افغانستان و مادران آينده يک مملکت هست. منتشر کنندگان اين بيانه ها به دور از ژرف نگري و معرفت دقيق ديني، با قضاوت طالباني عوامانه مي خواهند يک ملت را با نبرد به خدا برده و در سطح جهان اثبات کنند که دين، تخدير کننده يک ملت هست و اسلام دين خشونت بوده و در اسلام زنان حقوق  ندارد و دين اسلام جز چند لفظ تعارفي معنويي که نمود بيروني ندارد براي زنان ارزشي ديگر قايل نيست.

تاييد چنين بيانيه هاي خلاف اسلام و قانون اساسي از سوي حکومت که خود را مجري قانون اساسي مي داند، يعني استبداد، يعني ملت افغانستان، بايد براي هميشه در جهنم فرهنگ و قانون تاريک طالباني بسوزند و دارندگان اندام تناسلي مردانه نزد خدا با ارزشتر هست و فقدان اندام تناسلي فوق در مورد زنان باعث مي شود آنان موجودات دست دوم و آفريده شده از «دنده» کج مردان و اسير و برده آنان باشد و زن موجودي باشد زنده ولي «يک عمر محبوس در گور بزرگتري به نام خانه» و «برده» ي باشد براي مرد. و واضح هست که اين بيانيه ها نه حکم خدا هست که حکم استخبارات بوده و براي وصلت جناب کرزي با ملا عمر وضع شده نه پيوند مردم با معارف دين.

منبع

: http://www.kabulpen.com/articles/persian/political/2012/03

/06/3193.html

قران سوزیهای ملا عمرهای امارت جاهلی

 افغانستان را نباید از یاد برد!

زانکه از قــرآن بسی گمره شدند
زین رسن قـــومی درون چه شدند
مر رسن را نیست جرمی ای عنود
چــون تو را ســـودای سر بالا نبود

پاکستانیها و عربها شاید برای ما خوابهای دیگری دیده باشند تا با تحریک احساسات دینی در میانه  ماهی مقصود را بگیرند، اما راجع به آنچه که بازگو کننده درد فرهنگ جامعه ما مربوط می شود چند مطلب زیر را می توان برشمرد:

1- سهم مردم افغانستان از قران نه عقلانیت، اخوت، پیشرفت، فخر زمین و زمان شدن هست بلکه، فقط احساسات و کشتن و کشته شدن و تخریب و یرانی هست لا غیر. بین فرهنگ جاهلی موجود ما افغانها و قران سنخیتی و جود ندارد.

اکثر ملاها یا ملاعمر سرشتان کشور ما،  در طول سی سال آنقدر خون مسلمان را حلال کردند و مجاهد و طالب خون آشام تربیت کردند که کشور را به چند قرن عقب بردند. و از همه بدتر با نابودی فرهنگ و تمدن و پیشینه این کشور توسط ملا محمد عمر آخوند امیرالمومنین افغانستان که برادر تمامیت خواه و ناراضی کرزی فرصت طلب، صورت گرفت هر روز فرهنگ جاهلی طالبان باز تولید می شود. کشورهای مسلمان و غیر مسلمان خارجی وقتی قیافه یک افغان را می بینند در دل آنان را موجودات عقب مانده و شبه انسان می بینند که از کرزی تا هر وکیل چشمش به وطن فروشی و جیب مردم هست می باشند و آنان از همین رهگذر رشوه دهی و تریاک بارزترین صفت افغانها می دانند.

2- چرا حکمتیار و ملا عمر هنوز زنده هستند و مهمان قطر و پاریس و برلین و واشنگتن ریشهای پیشاوری شان را چرب و خضاب می کرده و بیانیه ئ طرح چند ماده ی برای برگشت دوباره به دوران راکت پرانی به شهر کابل و  تشکیل دوباره «امارت جاهلی» در افغانستان به نام دین خدا بر مردم ما مسلط سازند؟ سوالی هست که هنوز پاسخی داده نشده.

3- هر دو جنبش قرانی و قرانسوزی، با احساسات مردم سرکار دارند و می کوشند خردگرایی را تضعیف کرده و از عواطف انسانها استفاده ابزاری نمایند. هر دو جنبش از سلطه ملا عمر و طالبان سود کامل می برند. پیامبر فرمود: «رب تالی القران و القران یلعنه» بسا قاریان و حامیان قران که قران لعنت شان می کند و لعنت قران هم بد بختی و جهل و آه و حسرت و سوز و گداز برای یک ملت یا یک فرد هست روزی که ما به ظاهر افغانها داریم همین هست و با جهاد، شهادت و انتحار هر روز از عقلانیت دورتر می شویم. رسول اکرم فرمود:« کمرم را دو طایفه شکستند؛ دانای هتاک و جاهل رهرو». چند روزي دلهايمان از سوزاندن قران در بگرام  به درد آمد و از هتك حرمت قرآن كريم سخت بر آشفتيم . طبيعي است هر مسلمان معتقدي از چنين اقدام موهني به شدت منزجر است و تحمل چنين رفتار ناشايستي را ندارد . گرچند فرمانده ناتو و اوباما عذر خواهی کرد ولی باید برای معالجه مظلومیت دین  چاره اندیشی واقعی کرد نه واکنش احساسی صرف به خرج داد.

 در واکنش به عمل سوزاندن قران، رگ هاي غيرت خيلي ها از اين بي حرمتي متورم شد و ناله ها از بسياري از مسلمانان برخاست و فرياد وا اسلاما و وا قرآنا از گوشه و كنار به گوش رسيد و  در تظاهرات کابل و چند شهر افراد زیادی کشته شدند که ميتوان دلخوش بود كه عشق به قرآن در دلهاي مسلمان زادگان زنده است البته بايد حواسمان جمع باشد تا آنها كه نانشان در آشوب و فتنه است مسئله را به اختلافات ديني و مذهبي نكشانند .

در کنار بستر حریر رهبران مدعیان دینی قران و اسلامُ امروزه  هزاران زن و طفل از سرما و گرسنگی و سرما جان می دهند کسی دم بر نمیاورد ولی در این طور مواقع همه با تحریک احساسات دینی مردم را به کشتن وا می دارد تا روزی شان که به کشورهای خارجی بسته هست قطع نشود.

4- شعار قرآن سوزي يك افسر امریکایی فريادمان را به آسمان ميبرد ولي سالهاست كه در اطرافمان اسلام سوزي ميشود و حريق مفاهیم عقلانی و معرفتی دين رسول خدا را گرفته است و صدايي از كسي بلند نميشود و اگر هم ميشود با چوب و تازيانه خرافات و تك صدايي  پاسخ داده ميشود ؟ راستي قرآن سوزي آن  نادان مسيحي خطرناك تر است يا اسلام سوزي منادیان دین متعصب ؟  قرآن سوزی را خود ما به بیگانگان یاد دادیم زمانیکه طالبان مزدور وارد مناطق تازه وارد می شد قرآن و مساجد آنها را آتش میزدند اینها فکر میکردند خود شان از قرآن بالاتر است الان طرفداران همین گروه متحجر و مزدور مدافع قرآن شده است عجب دنیای است؟

امروز رفتارهاي طالباني بيشترين لطمه را به پيكره اسلام وارد نموده اند. كشتار زنان و كودكان و سربریدن افراد بيگناه در اثر حملات انتحاري توسط كساني كه خود را منتسب به گروه هاي اسلامي ميكنند در عراق و افغانستان و پاكستان و ديگر نقاط جهان چهره اي زشت از اسلام به نمايش گذاشته است. رد پاي گروه هاي تند رو اسلامي در اقدامات تروريستي مانند فاجعه 11 سپتامبر لطمات جدي به عزت و اعتبار مسلمانان وارد نموده است .

5- سوالهای که باید پرسید و پیرامون آن باید تامل کرد این است که، آیا اگر فقط کاغذ قرآن توسط یک بیگانگان با دین و یا افراد جاهل و یا مزدور سوزانده شده، اما اگر محتوای قرآن و ارزش­ها و دستورات آسمانی آن مورد تعرض و سوء استفاده قرار گیرد و قرآن ابزار و وسیله­ای برای زیر پاگذاشتن آن ارزش­ها و دستورات قرار گیرد و به نام قرآن، کرامت انسان­ها، آزادی، حقوق و آبروی آنها و نیز منازل اهل قرآن و مروجان حقایق قرآن که سال ها برای تحقق آرمان­های قرآنی رنج­ها و زندان­هایی را متحمل شده­اند، مورد تعرض و تجاوز و تخریب قرار گیرد نباید محکوم گردد؟ مگر گناه «قرآن ابزاری» کمتر از «قرآن سوزی» است؟ آیا وقتی طالبان در طی چندین سال اطفال بی گناه و زنان و مسافران را با عملیات انتحاری و غیره کشته اند کمتر از قران سوزی هست؟ آیا  انتحار در زیارتگاه ها و مساجد و تکیه خانه ها که قران و کتابهای دینی هست قران سوزی نیست؟ یا در عمامه منتسب به پیامبر یک منادی صلح کشته شود و اسلام را خشن و دشمن حقوق بشر و عامل عقب ماندگی معرفی کردن قران سوزی نیست؟ آیا تکفیر کردن مسلمانانی که مخالف طالبان هست قران سوزی نیست؟ ایا مثله کردن و گوش و بینی بریدن و اسید پاشیدن بر صورت دختران و زنان قران سوزی نیست؟ آیا حمله انتحاری کردن در مراکز عمومی و مسموم نمودن اطفال محصل قران سوزی نیست؟  وقتی قتل عام هزاران نفر توسط طالبان از اهالی این شهر و ساکنان بامیان ویکاولنگ را مطالعه می کنیم جز قران سوزی نام دیگری می توان بر آن نهاد؟ وقتی آثار باستانی بامیان که جزء مقدسات سایر ادیان هست منهدم می شود جنایت نیست؟

آیا مگر خوارج با تفسیر خشن  و خشک  خلیفه چهارم «علی»  را نکشتند؟ خوب است به گوشه ای از تاریخ اسلام توجه کنیم و ببینیم حضرت امیر(ع) با سیاست شیطانی قرآن ابزاری در جنگ صفین چه برخوردی نمودند. در زمان امیر المومنین علی ع هواداران معاویه هنگام شکست از سپاه   حضرت چاره شان را در قران بر نیزه کردند دیدند و مسلمانان احساسی از نبرد با معاویه دست برداشتند حضرت امیر  فرمود قران آنان خط و نوشته ی بیش نیست ولی آنان که اهل ظاهر بودند شمشیر بر خود حضرت امیر کشیدند و عده ی از آنان که حافظ قران بودند خوارج شدند و ابن ملجم هارا تشکیل دادند از آن زمان تا کنون اسلام ابزاری برای بر افروختن عواطف و احساسات و موج سواری عده ی شده است و با همین سلاح طالبان و القاعده و انسانهای نابهنجار روانی این تفسیر به دور از حکمت را از اسلام برای رسیدن به مقاصدشان ارائه دادند.

در قرآن سوزي، ظاهر قرآن مورد اهانت و تجاوز قرار مي گيرد ولي در «قرآن ابزاري» باطن و حقيقت و شخصيت قرآن مورد هتک و سوء استفاده قرار خواهد گرفت. در قرآن سوزي ضربه اي به آبروي قرآن وارد نمي¬شود، ولي در سياست «قرآن ابزاري» به آبرو و حيثيت معنوي و الهي قرآن ضربه شديدي وارد مي¬شود و نسل جوان و فرهيخته را روز به روز از قرآن و ارزش¬ها و حقايق آن دورتر مي سازد همین قران آسمانی ما مسلمانان به ما معتقدان با زبان رسا می فرماید« لا تسبو الذین یدعون من دون الله فیسوبو الله عدوا بغیر علم»( ای مسلمانها حتی آنان که غیر خدا را می پرستند دشنام و توهین نکنید زیرا آنان از روی جها و انتقام به مقام حقایق دینی خدا را توهین می کنند،) آیا ما مسلمانان به همین آیه شریفه عمل کرده ایم؟ از آن بالاتر حتی ما مسلمانان در درون خویش به مقدسات هم  به بهانه بحث های مذهبی توهین نمی کنیم؟ تلویزیونهای دینی ما به مقدسات سایر مذاهب داخل اسلام (شیعه و سنی) مگر توهین نمی کند و به مخاطبین درس توهین خواسته و نا خواسته نمی آموزد؟

قران کریم خودش می فرماید:« نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون» ما قران را فرستادیم و خود ما نگهبانش هستیم. قران هیچگاه در معرض خطر نابودی قرار نمیگیرد ولی از محتوای قران بارها در تاریخ توسط افراد و جرایانات سوء استفاده شده است که باید نگران این موضوع باشیم و  آشکارترین مصداق این سوء استفاده و سوء فهم از دین و انحراف آشکار القاعده و طالبان هستند که متاسفانه با شعارهای به ظاهر احساسی بر موج عواطف ملتها سوار می شوند.

6- اگر احترام غیر مسلمانان به قرآن کریم به عنوان کتاب مقدس مسلمانها از وظایف انسانی و اخلاقی آنها است، وجایب و مکلفیت مسلمانها در برابر قرآن کریم کتاب مقدس خود شان چیست؟ بدون تردید هر مسلمانی در جهان اعم از عالم دینی و آدم عامی مسلمانان پاسخ این پرسش را میداند که عقلانیت و فهم و عمل به قرآن نخستین وجایب و فرایض آنها را در برابر این کتاب مقدس تشکیل میدهد.

از سه شنبه دوم حوت 1390 خورشیدی (21 فبروری 2012) نخستین روز تظاهرات مردم در بیرون فرودگاه بگرام تا روز شنبه ششم حوت در ولایات مختلف بنام دفاع از قرآن کریم ده ها نفر کشته و زخمی شدند. اما پرسش اصلی این است که چنین روش دفاع از قرآن کریم توسط پیروان آن تا چه حد بر آموزه ها و تعالیم این کتاب مقدس آسمانی انطباق دارد و تا چه حد بازتاب دهنده ی عمل این مظاهره چیان مسلمان بر مبنای احکام قرآن است؟

پاسخ به پرسش بالا در قرآن روشن است. قتل یک انسان و قتل یک مسلمان از روی عمد و بدون حکم محکمه نه تنها حرام و نامشروع است، بلکه گناه عامل و مرتکب چنین قتلی به حدی سنگین و بزرگ است که قرآن او را قاتل تمام بشریت میخواند. او بر مبنای حکم قرآن مورد لعنت و غضب خدواند قرار می گیرد و برای ابد در آتش سوزان جهنم می سوزد.

(من قتل نفسا بغیر نفس او فساد فی الارض فکانما قتل الناس جمیعا و من احیاها فکانما احیاالناس جمیعا. سوره مائده آیه 32) (و من یقتل مؤمناً متعمداً فجزاوه جهنم خالداً فیها و غضب الله علیه و لعنه و اعد له عذاباً عظیما. سوره نساء آیه 93)

با توجه به این احکام قرآن در دوآیه ی بالا، آیا تظاهرات مردم در افغانستان بنام دفاع از قرآن که به قتل و جراحت ده ها تن انجامید عمل نامشروع و ناجایز در مخالفت و تعارض با قرآن نیست؟ اما چرا بنام دفاع از قرآن و پیروی از قرآن عملی انجام میشود که با قرآن تعارض دارد؟

7- پرسش دیگری نیز به پاسخ نیاز دارد:

تفاوت قرآن سوزی غیر مسلمانان کافر امریکایی در بگرام با قرآن سوزی طالبان مسلمان در مسجد مسلمانان چیست؟

 طالبان روز 28 اسد 1389 با حمله انتحاری در مسجد ناحیه دوم شهر فراه، جمعه هفدهم میزان 1389 با حمله انتحاری در مسجد جامع شهر تالقان، پنجشنبه 23سرطان 1390 با حمله انتحاری در مسجد قندهار، یکشنبه پانزدهم عقرب 1390 با حمله انتحاری در نماز عید قربان در حسن تال بغلان، جمعه هژدهم قوس1390 با حمله انتحاری در مسجد غازی آباد کنر، و... ده ها نفر را به قتل رساندند و ده ها جلد قرآنکریم را در آتش انتحار و انفجار خود در این مساجد سوختاندند.

اما چرا شماری از مردم در شهرها و ولایات علیه قرآنسوزی امریکایی ها بنام دفاع از قرآن به کوچه و خیابان می برآیند و حتا تعدادی از نمایندگان مردم در پارلمان به عنوان مدافع قرآن گلون پاره میکنند و از جهاد علیه امریکاییان سخن میگویند، اما در برابر قرآنسوزی طالبان سکوت میکنند؟ و چرا این طالبان قرآن بدست بنام پیروان قرآن و حافظان قرآن، حتی حرمت قرآن را در مساجد نگه نمیدارند و از سوزاندن قرآن و ریختن خون مسلمانان در مقدس ترین مکان عبادت خداوند دریغ نمیکنند؟ پاسخ این پرسش ها چیست و رفتار مسلمانانی که بنام دفاع از قرآن بر ضد قرآن عمل میکنند در کجا ریشه دارد؟

بعضی از تحلیلگرانی که در این روزهای اخیر به ریشه یابی تظاهرات مردم در واکنش به قرآنسوزی امریکائیان پرداخته اند فقر و بیکاری را عامل این اعتراضات تلقی میکنند. به باور آنها ده سال حضور غربی ها و صرف ده ها ملیارد دالر برغم وعده های زیاد در ایجاد تحول و تغیر هیچ تحولی را در زندگی آنها نیاورد و مشکل فقر و بیکاری آنها را برطرف نساخت. آنها نارضایتی و عقده های متراکم شده ی خود را از دولت فاسد و نابکار و حضور حامیان غربی شان به بهانه ی دفاع از قرآن در برابر قرآنسوزی امریکائیان در کوچه و خیابان نشان دادند.

بعضی از نقش طالبان و مخالفان دولت در این تظاهرات سخن میگویند که گویا دست آنها در عقب این خشم و اعتراض مردم قرار دارد. شاید عوامل مذکور بخشی از پاسخ به پرسش های بالا باشد. اما پاسخ اصلی را باید در این گفته ی مولانای بلخی رومی جستجو کرد که:

ما ز قران مغز را برداشتیم

پوست را نزد خران بگذاشتیم

بیماری جهل و نآگاهی، فقر فرهنگی و سیاسی، ضعف در خردورزی و عقلانیت، ناتوانی های اقتصادی و اجتماعی و بیشتر از همه جهل و بی خبری از آموزه ها و احکام قرآن، انگیزه و عامل اصلی در رفتار افراد، اقوام و جوامع مسلمانی است که بنام قرآن بر ضد قرآن عمل میکنند. دقیقاً مصداق این قول مولانای بلخ:

مر رسن را نیست جرمی ای عنود
چـــــــــون ترا سودای سر بالا نبود

 برگرفته شده از:

http://www.koofi.net/index.php?id=4019

http://www.kabulpen.com/articles/persian/political/2012/02/27/3185.html

*****************************

استفاده ابزاری از قران توسط همسایگان

جهت تحریک احساسات افغانها

طالبان و چرخش از اسلام به سوی اسلام آباد

 آخوندها کتب و احادیث تخدیر کننده در سرزمین ابن سینا و سید جمال.

 (ضرورت خرافه زدایی از دین):

دو چیز انتها ندارد و لا یتناهی است، یکی‌ کهکشان و دیگرش حماقت مردمان. در قسمت کهکشان صد در صد مطمئن نیستم. (آلبرت اینشتین)

ای خلق خجل ز جهل و نادانی‌ ما

حیران شده خلقی ز پریشانی ما

بت در بغل و به سجده پیشانی ما

"کافر" زده خنده به مسلمانی ما

ابوالسعید ابوالخیر

نظر یادتان نرود

ردیف نخست نشسته:

مبشر. عزیزحسینی. دخترخانم اشرف زاده. آصف جوادی. هادی رحیمی. شریف سعیدی. محسن سعیدی. سیدمحمدحسینی. ناصرعارفی شاه ولی صالحی

ردیف دوم ایستاده:

مریم حسینی.تکتم حسینی.اشرف زاده. امیری. موسوی. بیانی. زهرازاهدی. زکی. صادقی. بیانی. سلمان زکی. قنبرعلی تابش. ؟   .

گزارش

نشست هفتگی کانون ادبی- فرهنگی کلمه، درهفته گذشته(پنج شنبه15/10/1390) به گونه ویژه برگزارشد. دراین نشست، کانون میزبان یکی ازاعضای قدیمی خود، یعنی جناب محمدشریف سعیدی بود که چندسالی است شهروند کشور سوئد(سویدن) شده است وهم اکنون دو- سه هفته ای است که دریک سفرفرهنگی درایران به سر می برد.

    جلسه با اجراء وخوش آمد گویی جناب حمید مبشر به مهمان، آغاز می شود. پس ازآن جناب آقای تابش به گونه فشرده درسخنانی ازحضور شریف سعیدی ازسوی کانون سپاسگزاری می کند و غزلی درباره حوزه تمدنی- فرهنگی سیستان می خواند ودرپایان ازآقای شریف سعیدی برای سخنرانی وشعرخوانی دعوت می کند.

 آقای سعیدی مانند همیشه طنز را چاشنی سخنان خود می کند ودرباره فعالیت های ادبی وفرهنگی شاعران ونویسندگان افغانستانی در اروپا سخن می گوید:

1- سعیدی دربخشی ازسخنان خود درباره انسجام وبازیابی هویت ادبی افغانستانی ها وگام های آغازین چاپ ونشر مجموعه های شعر وداستان مهاجرین به زبان فارسی، دراروپا مطالبی بیان کرد. ازچاپ رمان های محمدآصف سلطانزاده و... به عنوان نمونه یاد کرد.

2- از تعامل فرهنگی نویسندگان حوزه زبان فارسی(نویسندگان ایرانی وافغانستانی) در اروپا چندان راضی به نظر نمی رسید با این که هردو مجموعه، دردمشترک غربت را دارند اما هنوز ته مانده های رسوب ذهنیِ هردو طرف مانع تعاملات سازنده ای می شود که به گسترش زبان وادب فارسی کمک می کند.

3- درباره کتاب ها وآثار تازه اش، از سه- چهار مجموعه شعر خبر داد که درافغانستان وایران زیرچاپ است وبه زودی وارد دنیای فرهنگ وادب می شود.

4- سعیدی هدف اصلی سفرش را به ایران، فراهم کردن زمینه تأسیس یک کتابخانه ادبی فارسی زبان درشهر اوپسالای سوئد اعلام کرد، برای همین، کتاب های زیادی نیز ازناشران ایرانی خریداری کرده است.

درپایان ازکانون ادبی- فرهنگی کلمه به خاطر برگزاری نشست ویژه سپاسگزاری کردند و باخواندن یک غزل ویک سپید که باتشویق دوستانش روبه رو می شود نشست را به مجری جلسه، آقای مبشر واگذار می کند.

اگرچه دوستان کانون بسیارمشتاق بودند که ازشریف سعیدی درجمع خود بیش ازاین پذیرایی کنند اما کارها ومشغولیت های ایشان مانع ازآن شد که بیش ازیک جلسه درخدمت ایشان باشیم.

پس ازشریف سعیدی، آقای محسن سعیدی به دعوت مجری جلسه به جایگاه رفت وطبق معمول ازحضور شریف اظهار امتنان کرد. غزلی درباره اوضاع واحوال کشور افغانستان خواند ودرپایان غزل«کبک دومسته» را که سال ها پیش به شریف سعیدی تقدیم کرده بود یک بار دیگر خواند.

پس از استادان شعر، نوبت به دیگران رسید ویکی یکی به دعوت جناب آقای مبشر یکی دوتا از واپسین سروده های خودرا خواندند وبرخی ازشاعران از باب میزبانی غزل هایی را به جناب شریف سعیدی که ازراه دور آمده بود تقدیم کردند .

حاضران دراین محفل را می توانید درتصویر ببینید اما دوستان ارجمندی هم بودند که به دلیل امتحانات پایان ترم و گرفتاری های شخصی نتوانسته بودند بیایند مانند آقایان وخانم ها :

دکترصادق دهقان، ضیا برهانی، روح الله روحانی، محمدجمعه زکی، شفیق مهاجر، کبری حسینی بلخی، موسوی ، مینانصر، معصومه صابری و...   

به نقل از وبلاگ «انجمن ادبی کلمه»

http://www.kalemah.blogfa.com/

عاشورای کابل و عبرتها

بر اساس تازه ترین تحقیقات علمی و کشفی که از سوی مرکز مطالعات استراتژیک منطقوی در افغانستان صورت گرفته است 27 شبکه تروریستی در کشورهای منطقه به ویژه در پاکستان و افغانستان مصروف فعالیتهای تروریستی اند. مهمترین شبکه ها گروه تروریستی جنگوی، حقانی، کویته و بدر خوانده شده است. در این تحقیق همچنان گفته شده است که پاکستان با استفاده از ابزار گروههای تروریستی آینده افغانستان را با خطر مواجه می سازد. عبدالرشید مبارز، مشاور کمیته مطالعات استراتژیک منطقوی با حضور در یک نشست خبری در کابل گفت این گروهها از سوی سازمان استخباراتی پاکستان رهبری می گردند. به گفته مبارز در حال حاضر بیش از 200 هزار شورشی در پاکستان فعالیت داشته و از خاک ان کشور حملات را در افغانستان سازماندهی میکنند. وی همچنان موجودیت گروه های شورشی را تهدید جدی برای افغانستان و منطقه دانسته از جامعه جهانی میخواهد تا فشار های سیاسی را بر پاکستان وارد سازند.از سوی دیگر داکتر جعفر مهدوی، عضو کمیته مطالعات استراتژک منطقوی و عضو اعضای مجلس نمایندگان در این بحث تحقیقاتی گفت شبکه استخباراتی پاکستان از شبکه های تروریستی به عنوان ابزار استفاده نموده و سیاست هایش را در منطقه دنبال می نماید. به گفته آقای مهدوی پاکستان با استفاده از شبکه های تروریستی اجاره نخواهد داد تا افغانستان از دایره مذهبی پاکستان خارج شود. این تحقیقات در واکنش به حمله انتحاری روز دهم عاشورای حسینی صورت گرفته است و مسؤلیت این حمله را شبکه جنگوی مقیم در پاکستان بر عهده گرفته است. در این رویداد خونین صدها تن از مردم بی گناه و عزادار افغانستان کشته و زخمی شدند. وزیر امور داخله پاکستان از گروه های افراطی مانند گروه جنگوی، برای انجام حملات در افغانستان قدردانی کرده است. شکریه بارکزی؛ رییس کمیسیون امور دفاعی و تمامیت ارضی مجلس نمایندگان در این زمینه گفته است:"این عمل یزیدانه لشکر جنگوی که بخش فعال گروه طالبانی پاکستانی است شب گذشته مورد سپاس و قدردانی رحمان ملک؛ وزیر امور داخله پاکستان قرار گرفته است." بارکزی این عمل ننگین را خلاف موازین اسلامی و انسانی دانسته و سخنان وزیر داخله پاکستان را حمایت آشکار دولت پاکستان از گروه های تروریستی عنوان کرد. گفتنی است برخی از کارشناسان امور سیاسی نیز این انجام این عمل وحشیانه را فصل جدیدی از حملات پاکستان و استخبارات این کشور در افغانستان دانسته و از آینده این گونه حملات ابراز نگرانی می کنند. پاکستان با همکاری طالبان و افراد جاسوس در دستگاه سیاسی کشور، طی ماه های اخیر قتل های زنجیره ای به راه انداختند واکنون در صدد است تا جنگ های مذهبی را به راه انداخته و سران مذهبی به خصوص اهل تشیع را مورد هدف قرار دهند.  این نخستین بار است که در مراسم عزاداری شیعیان افغانستان چنین جنایت وحشتناک رخ می دهد. بنابراین شایسته و بایسته است از همین حالا، افغانها از هرقوم وقبیله و آیین و مسلکی که هستند خود دست بکار شوند و دولت، نهادها و ارگان های مسول افغانستان را جهت شناسایی عاملان واقعی و ریشه های اصلی این جنایت تحت فشار قرار دهند. اغماض و فروانگاری این رویداد، بی تردید افغانستان را به صحنه ی تقابل و برخوردهای خونین مذهبی مبدل خواهد کرد که دورنمای آن سخت تیره و پیامدهای آن جبران ناپذیر باشد. مسئولیت این حملات تروریستی را گروه جنگوی العالمی پاکستان بر عهده گرفته اند.   عاشورای کابل نقطه افتراق احتمالی ایران و پاکستان در افغانستان همگان می دانند که کشور پاکستان و ایران هر دو در مورد افغانستان از این نظر که باید نیروهای خارجی و امریکا در این کشور زمینگیر و بد نام شوند و هر چه سریعتر از افغانستان خارج شوند سیاست واحد دارند. اما حادثه خونین عاشورای امسال افغانستان نشان داد که پاکستان به پر رنگ شدن فرهنگ فارسی زبان و باورهای شیعی به شدت واکنش نشان خواهد داد، زیرا پاکستان نیروهای افراطی چون القاعده و شبکه حقانی و طالبان و لشکر جنگهوی و لشکر طیبه و سپاه صحابه را به عنوان ابزار و تا حدودی هدف می داند که این گروههای افراطی دشمن درجه فرهنگ و تاریخ فارسی و مذهب تشیع و ایران هستند و بنابر این پاکستان غول وحشی هست که با هیچ کشوری در سیاست گذاری صادقانه عمل نمی کند. حادثه امسال عاشورا و ترور شهید برهان الدین ربانی یک ماه قبل در افغانستان دوباره خاطره تلخ قتل دیپلوماتهای ایرانی در مزار شریف و حمایت ایران از دولت ربانی و پاکستان از حکمتیار و طالبان را  زنده کرد. اين روزها مدام بعضي انتقاد مي كنند كه چرا جهانيان در مدت ۱۰ سال گذشته براي افغانستان كاري نكرده اند و كشور ما را از هر لحاظ تأمين و آباد نكرده اند؟ بلي نويسنده نيز بر اين عقيده است كه آنان مي توانستند كشور ما را با سرمايه گذاريهاي كلان آبادتر از اكنون نمايند، اما بايد اين نكته را تأمل كرد كه اگر آنان همانگونه كه بعد از جنگ جهاني دوم ژاپن و آلمان را آباد كردند كشور ما را آباد مي كردند، آيا فكر و فرهنگ لايه هاي عميق سنتي كشور ما به آن اندازه جهان جديد و اقتضائات آن را دريابد و آيا از لحاظ فرهنگي به آن انكشاف رسيده ايم كه مطابق نورم و فرم كشورهاي متمدن به اصول همچون انسان محوري و حقوق بشر و دموكراسي و پلوراليسم و... پاي بند باشيم و تعصبات ما را به سمت تخريب و تفرقه نكشاند؟ آيا دريك جاده ي خاكي و خراب موتر مدل بالا مي تواند با سرعت حركت كند؟ به باور نويسنده اگر كشور ما از جنبه هاي اقتصادي و … آباد گردد ولي در ساحت فرهنگ و رفتار و انديشه و گفتار، پيشرفت و تكامل حاصل نشود به اندك بهانه اي عقب گرد بزرگ نموده و اختلافات و شكافهاي وسيع همه آن نعمات را از ما سلب نموده و بهشت ما را به جهنم سوزان تبديل خواهد كرد همانگونه كه حضرت مولانا مي گويد: اي برادر تو همه انديشه اي                       ما بقي خود استخوان و ريشه اي تا وقتي كه فرهنگ و انديشه جامعه اصلاح نگردد معضل اصلي پا بجاست. شستن اذهان يك ملت و بالندگي فكري و فرهنگي دادن به آن، با كنفرانس هاي بن يا لندن و توكيو و تصميم جامعه جهاني ميسر نيست. شكي نيست كه قدرتهاي جهاني مي توانند همچنانكه تاكنون توانسته اند زمينه ساز صلح  و جنگ و …در افغانستان باشند اما همه عوامل بيروني يك طرف ولي عامل اصلي نبوغ فرهنگي و فكري خود يك ملت و پتانسيل و ظرفيت ها خود آن جامعه مي باشد. چرا عوامل خارجي به اندك بهانه اي ما را مي تواند به برادر كشي سوق دهد؟ چرا در قرن بيست و يكم قهرمان پرستي در جامعه ما شكل اسطوره اي و گاهي قومي و حزبي به خود مي گيرد؟چرا انتخابات در كشور ما رنگ قومي و منطقه و لساني و ازهمه بدتر رنگ پولي به خود مي گيرد و انديشه و شناخت در آن جاي پاي ندارد؟چرا روشنفكران ما كه در داخل و خارج هستند آن بضاعت اندكشان را در پاي شخصيت ها و مسايل قومي و لساني و گرايش هاي كاذب و بي نتيجه صرف مي كنند اما اصول جهانشمول مثل انسانيت و برادري و رسالت روشنفكري و دموكراسي را شعار تجملاتي خودشان قرار مي دهند؟چرا كشورهاي همسايه از سنت ها و شعائر مذهبي و تاريخي ما سوء استفاده كرده و موفق مي شود در بين ما تفرقه ايجاد كند؟چرا آبادي نيمه جان كشور ما با آتش زدن مدارس دخترانه و يا قضاياي امثال هرات رنگ يأس و نااميدي را به خود مي گيرد ؟ چرا بايد در جريان مراسم مذهبي ناگاه تعصبات توده ها تحريك شوند و آيا ارزش اين را دارد كه خون انسان براي آن ريخته شود و يامال مردم نابود شود؟و هزاران چراي ديگر…... نويسنده به موضوع اخير يعني حادث عاشورای کابل مي پردازد و با شعري از حضرت حافظ عليه الرحمه سخنش را پي مي گيرد: دوش از مسجد سوي ميخـــــــانه آمد پير ما                                     چيست ياران طريقت بعد از اين تدبير ما ما مريدان روي سوي كعبه چون آريم چون                                    روي سوي خانه خمــــــــــار دارد پير ما به نظر نويسنده اين شعر حافظ بيانگر اهداف تمام عارفان بوده و مطابقت اساسي با حركت و هدف امام حسين دارد. امام حسين كه براي همه انسانها عزيز است و پير طريقت راد مردان و عارفان محسوب مي شود فراتر از مذاهب حركت كرده ست آن حضرت شهيد راه آزاد انديشي و بيداري بوده است و استبداد و قشريت منجر به شهادت آن حضرت شده است. او فرزند مكه و منا است و براساس فكر مترقي و بالنده براي مبارزه با قشريت گرايي و موهوم پرستي به جاي زيارت خانه كعبه كه توسط اجدادش ابراهيم و محمد ساخته شده است به سوي بالندگي فكري مردم كه هدف انبياست حركت مي كند تا مردم را با مقصود خداي آنان آشنا سازد. مقصود من از كعبه و بتخانه تويي تو                                        مقصود تويي كعبه و بتخانه بهانه مردان عارفي همچون حافظ و مولانا، بيدل و سعدي ها ، گاندي و اقبال ها ، به طور كل تمام مردان آزاده و عارفان وارسته در صف بت شكنان قرار مي گيرند. تمام پيامبران و قديسان ، بت شكني نموده اند آنان افكار مردم را از قالب گرايي و كليشه پرستي به سمت گوهر اديان و روح انسانيت سوق داده اند و امام حسين(ع) براساس دعوت مردم كوفه و رسالت روشنگري در ايام حج از مكه به سمت عراق حركت مي كنند اما با فتواي آخوند بزرگ كوفه و مفتي شهر و نيز عوامل استبداد حضرت به شهادت مي رسند شعاري كه عليه حضرتش علم شد اين بود كه : حسين از دين جدش خارج شده و بايد با شمشير جدش به قتل برسد. زيرا ايام حج از مكه بيرون شده است. حركت آن حضرت در زمان خودش حركت روشنفكري و عارفانه و بت شكني بزرگ و خلاف عادات بود. همانگونه كه ابراهيم در زمان خود و در بين قوم خود بت شكن بود و پيامبر اسلام با خرافات و عقايد مردم عربستان جنگيدند. اباعبدالله الحسين(ع) نيز در مسير روح بيداري حركت كردند و به قول علامه اقبال لاهوري: درس قرآن از حسين آموختيم زاتش او شعله ها اندوختیم تا قیامت قطع استبداد کرد موج خون او چمن ایجاد کرد در صف مردان عارف و آزادگان قرارگرفتن سعي و همت خاص و خواص را مي طلبد و هيچگاه توجيه گر اعمال توده ها و عرف و عادات آنان نبوده و براي آن اعمال قداستي را به همراه نمي آورد. دكتر شريعتي دركتاب «تشيع علوي و تشيع صفوي» تذكر مي دهد همه مراسمات و عادات شيعيان نمايانگر چهره امامان نيست، همانگونه كه افكار و عادات امروز ما مسلمانان نمايانگر اهداف و روح و چهرهء اصيل اسلام نمي تواند باشد و رفتار مسيحيان با چهره ي اصيل حضرت عيسي فاصله فراوان دارد و رفتارهاي پيروان بودا لائودزو، كنفوسيوس ، مهاويرا و … نمايانگر چهره و اهداف آن مردان بزرگ نيست. فاصله ذوق توده ها با عرفان و شهود قدسيان همچون اقيانوس و سراب است. بي دليل نيست كه عارفان بزرگ ، جويندگان حقيقت را از تمسك به عرف و عادات و باورهاي عامه پسند همواره بر حذر داشته اند، زيرا هر نوع انس و علاقه به تعصبات و باورهاي عامه،  ضربه بر پيكر حقيقت خواهد بود. به دليل اينكه چنين تعلقاتي نبضش به دست تعصبات و خرافات است . باورهاي عامه و گرايشات آنان اگر ملاك حقانيت مي بود به گفته نيچه هيچ پيامبر و انسان بزرگي در طول تاريخ قابل دفاع نبوده و ظهور نمي كرد. تمام مذاهب و اديان به نحوي  از طريق عادات و  احساسات و تعصبات پيروان جاهل ضربه خورده است . پيرامون عاشورا نيز بايد گفت: سزاوار است به روح معرفتي و اهداف امام حسين(ع) و ايمان خالصانه و عاشقانه آن امام بزرگ پرداخته شود كه موجب افتخار و وحدت است و ابعاد معرفتي آن با سبك مناسب تشريح گردد كه براي مخاطبان و انسانها جذابيت خدائي و اخلاق آسماني بيافريند. جاي سؤال است كه به مناسبت تجليل از چنين ايام آيا سزاست كه ما به همين مراسمات و عادات و تخليه هاي جمعي اكتفا كنيم يا اينكه به سمت آرمان آن حضرت در ساحت بت شكني و اخلاق پيامبر پسند گام برداريم؟ حسين(ع) كه به قول گاندي پيشواي از خودگذشتگي و وحدت و روشنگري مردم هند مي تواند شود سزاوار است مورد بازشناخت امت اسلامي قرار گيرد نه اكتفا به عزاداري هاي قالبي و نمايشي. آيا براي پيامبر اسلام و خلفاء راشدين و شخصيت هاي برجسته اسلام، مداحان كور و كر و امت متفرق شايسته است يا باورمندان به بيداري و برادري و آبادي؟ پيامدهاي عاشورای کابل را چنين مي توان برشمرد: 1_ مسيرآبادي افغانستان و فضاي همدلي واميداواري حاكم برآن تخريب شده و از هم خواهد پاشيد. 2 _ كشورهاي سرمايه گذار در افغانستان انگيزه شان در آبادي و سرمايه گذاري كاهش يافته و سرمايه گذاران داخلي سرمايه هايشان را به كشورهاي همسايه و … منتقل مي كنند. 3 _ خرافات و تضادهاي تعصب آفرين معركه دار عرصه هاي سياست و اجتماع و فرهنگ  مي شود. 4 _دين اسلام از اساس و سيماي پيامبر اسلام و شخصيت هاي ديني متعاقباً كريه المنظر خواهد شد. 5_ كشورهاي همسايه كه به دنبال كساد و تضعيف اقتصاد و وحدت ملي افغانستان هستند مجال جولان و تركتازي خواهند يافت و دوباره آنرا به زباله دان خودشان تبديل خواهند كرد. نتيجه گيري به باور نويسنده عبرتهايي را كه از قضيهء روز عاشوراي کابل مي توان گرفت از این  قرار است: ۱- باید با دولت پاکستان برخورد قاطع شود که هر روز نیروی جدید را وارد کشور ما نسازد. ۱- مجریان تلویزیونهای افراطی که از خارج در جهت تشدید اختلافهای مذهبی هستند باید مورد نکوهش و تبری قرار گیرند. ۲- عوامل کشورهای همسایه که در پی صدور فرهنگ تک مذهبی هستند باید مورد نکوهش و نقد قرار گیرند. از معركه داري فرهنگهاي افراطي كشورهاي مجاور و صدورآن به ميهن بايد جلوگيري كرد. تا بيماري اختلاف و تندروي هاي مذهبي كه در كشورهاي همسايه است به كشور ما كشانده نشود زيرا فرهنگ و شرايط ما با آنان متفاوت است. ۳- نباید دینداری را در شریعت تنها خلاصه کرد و مراجع دینداری را طالبان اهل سنت یا آخوندهای شیعه که بعضا بی سواد و عامی مشرب هستند تلقی کرد. ۴_ مسئله توسعه و انكشاف فرهنگي در كشور ما نبايد سطحي فرض شود، معرفت دادن و غذاي عقلي و فكري دادن به يك جامعه و ايجاد فضاي معرفت و وحدت كار پيامبران است. بنابراين همت و اخلاص پيامبران را مي طلبد. ۵ _ بسياري از افراطي گري ها و تعصبات مي توانند در پناه شعائر ديني و مذهبي خزيده و ضربه بر پيكر انسانيت و اهداف متعالي انبياء و مردان بزرگ وارد نمايند. ۶ _ با معرفت تمام نبايد اجازه داد از آب گل آلود يعني شعائر مذهبي، استفاده جويان داخلي و تفرقه افكنان خارجي كام روا شوند. ۷ _ عرفان ديني كه بيانگر گوهر دين و رشد انسانيت است اگر در تحليل قضاياي ديني دست ما را نگيرد و اگر به آن بها ندهيم ، سراب عادات و تعصبات و تخليه عقده ها جامعه ما را به سمت عقب ماندگي سوق خواهد داد و باور كنيم كه اين سخن مولانا را بايد با آب طلا نوشت: ملت عشق از همه ملت جداست                        عاشقان را مذهب و ملت خداست يا اين شعر حافظ را: جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه                                       چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند ۸ _ نويسنده اگرچه جانبدار باورهاي توده اي نيست ليكن بايد به باورمندان عقايد مختلف مجال داده شود تا آنان در پناه آرامش و نظم عمومي به طور سالم و با لحاظ نظم و احترام به عقايد ديگران مراسم شان را برگزار نمايند. ۹ _ شعائر مذهبي و شخصيت هاي برجسته ديني نياز به تحليل دارد نه تجليل ، تحليلهاي عقلاني و عرفاني در مسايل ديني رهگشايند نه تجليل و گرامي داشتن صوري . بايد از كليشه به سمت روح مقصود روي آورد چنانكه مولانا مي گويد: رو به معني كوش اي صورت پرست                                         چونكه معني بر تن صورت پر است ۱۰_ تساهل، تسامح و مدارا نسبت به حقوق و شعائر مذهبي اقليت ها . امروزه در پناه حقوق بشر، پلوراليزم و دموكراسي و ... در همه جاي جهان به رسميت شناخته شده است جا دارد كه ما نيز در كشورمان تساهل و تسامح، مدارا و مروت را شعار جامعه خويش سازيم همانگونه كه حضرت حافظ عليه الرحمه مي فرمايد: آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است             با دوستان مروت با دشمنان مدارا ۱۱ _ شايسته است كه فرهنگيان جامعه بر روح واحد همه اديان و مذاهب كه پندار نيك، رفتار نيك و گفتار نيك و تكريم انسانيت، صداقت، طهارت و محبت است پاي فشارند و در رهايي انديشه ها از چنگ كليشه ها گام بردارند چنانكه حضرت ابوالمعالي بيدل مي فرمايد: در مشرب بزن از قيد مذاهب بگريز                                          نيست خير در آن حلقه كه سازش جنگ است ۱۲ _ اجازه ندهيم كه اتهام «خارج شدن از دين» همانگونه كه باعث شهادت امام حسين شد و يا حلاجها و سهروردي ها را به شهادت رساند در اين زمان دست هر ملاي عامي افتاده و باعث تفرقه و تعصب يا كنار زدن جريانهاي روشنفكري و عقب ماندگي مسلمانان از قافله تمدن گردد و به ياد داشته باشيم كه اقبال لاهوري خطر علماي عوام زده را اين گونه بيان مي كند: زمن بر صـــــوفي و ملا سلامي                           كه پيغـــام خدا گفتند ما را ولي تأويلشان در حيرت انداخت                          خدا و جبرئيل و مصطفي را بخشی های از این نوشته را از آدرس زیر چند سال قبل گرفتم: http://www.ariaye.com/dari2/ejtemai/fetrat3.html  مراسم

از سنت بلخ تا مدرنیت پاریس
مژده به علاقمندان فرهنگ و معرفت و پیشینه درخشان افغانستان. کتاب جدید و وزین «از سنت بلخ تا مدرنیت پاریس» اثر خامه اندیشمند کشورمان جناب «دکتر سید حسن اخلاق» به زیور طبع آراسته شده و به نشر رسید. در کشوری که همه جا از نگرانی ها، سیاست بازیها و فرهنگ سوزیهایش صحبت می شود، اندک روشنایی ها و بارقه های معرفتی خود غنمیت و سرمایه بزرگی است که بارقه های امید را در قلب و جانمان می افروزد. و آدمی را به یاد پیشینه و تبار درخشان میهن که زادگاه مردان حکیم بوده است می اندازد. بی شک آثار ارزشمندی همانند کتاب فوق الذکر، خود غنیمتی هست گرانسنگ. کتاب مذکور، توسط موسسه تحقیقاتی- مطالعاتی نبراس(NEBRAS) و انتشارت سعید در کابل  منتشر شده است و ده مقالۀ پژوهشی را در بر می گیرد. مقالۀ نخست به تفاوتها و همانندیهای ادبیات، فلسفه و نقادی می پردازد؛ مقالۀ دوم، سه شخصیت مهم فکری تاثیرگذار در افغانستان یعنی،  ابو زید بلخی، ابو القاسم بلخی و ابو المنصور ماتریدی را در تطبیق با یکدیگر و از جهت مفیدیتشان برای امروز افغانستان به بحث می گیرد. دو مقالۀ اخیر آن به بررسی اندیشه های سید جمال الدین افعانی(Al-Afghani) می­پردازد و ضمن اشاره به نکات برجسته و درس آموز سید، به طور اساسی به نقد وی هم می پردازد. بقیۀ مقالات، به نگاه تطبیقی به اندیشه های فارابی، این سینا، ابن رشد، غزالی و مولانا با ماکیاولی، روشن اندیشان و ژان ژاک روسو می پردازد. در این کتاب ایده های کاملا جدیدی مانند نگاه زمینی به سیاست فارابی، یا تصور پیشرفت در فلسفۀ ابن رشد مطرح شده که خود بحثی را در میان دانشوران درافکنده است. مقالات فوق هر کدام به نوبۀ خود می کوشند تا بر اساس عقل متعارف، دیالوگ بین فرهنگها، عالم ماقبل مدرن و مدرن، اسلام و غرب را نهادینه سازند. در مقدمۀ کتاب آمده است: «سرزمینی که بلخ بدان متعلق است، افغانستان، روزگاری طولانی یکی از کانونهای بزرگ فرهنگ بشری بود و جای جای آن، الهام بخش زندگی، هنر، شناخت، همزیستی و مفاهمه، بدانسان که آوازه عظمت هرات، غزنی و بلخ آن تا کنون دلنواز و شعف زاست... روزگارانی، بلخ در اضافه به بامیان و با "بامی" خوانده شدن، شناخته می شد. بامیان و کاپیسا روزگاری کهن و پیش از حمله و تخریب چنگیز، محل تلاقی دو فرهنگ بزرگ بودایی(شرق) و یونانی (غرب) بود. از یکسو "گنبد بزرگ"، هزاران راهب بودایی را در خویش جای می داد که خود تاثیر فراوان بر دیانت بودایی داشت، از دیگر سو چونان "سرزمین یونانیان"، این "ملکه کوهها"، "اسکندریه"ای را در خویش جای داده بود که به ترویج فرهنگ هلنی و دانش یونانی میپرداخت و بدینگونه حتی این این کمتر مورد توجه قرار گرفته ترین منطقه افغانستان، بذر بزرگترین همت های امروزین جهان را در خویش می پرورانید، مفاهمه غرب و شرق، گفتگوی دین و دنیا و تعامل دانش  وتعامل دانش و ارزش. "رسالة حاضر در ادامة سلوكِ نويسنده در طرحِ گفتگو ميان اسلام و غرب، يا مدرنيّتِ غربي و سنّتِ شرقي، اين­بار به تاملاتي فلسفي پيرامون انديشه­هايي در بلخ و پاريس، دست زده است. انديشه­هايي كه در شكل­گيري دو فرهنگِ گسترده و ژرف فوق، تاثيري ترديدناپذير نهاده­اند. نخست آنكه اين انديشه­ها به متفكراني تعلق دارند كه يا از بلخ­اند يا از پاريس و يا پيرامون آن دو. مثلا ابن­سينا، ابوزيد و ابوالقاسم از بلخ­ا­ند و فارابي، ابوالمنصور ماتريدي، ابوحامد غزالي و سيد جمال الدين از بلخ تاثير پذيرفته يا بر آن تاثير نهاده­اند. از آنسو سيد جمال مدتي را در پاريس به سر برده و شديدا متاثر از آنست، روسو بدانجا تعلق دارد و مهمتر آنكه رويكرد روشن­انديشانه، كه شهرتِ خويش را وامدارِ روشن­انديشيِ قرن هيجدهم فرانسه است، در سراسر رساله موج مي­زند. دوم آنكه اين انديشه­ها بنياني و سرنوشت­سازند. زيرا نه تنها نماية دو جهانِ گسترده­اند كه زمينة گفتگو ميان آن دو را مي­سازند و در واقع از فرو افتادن در توّهمِ شكافِ تاريخي احتراز مي­بخشند... ... اين نوشتار كوششي است در راه "روشنايي­يابي". اين روشنايي­يابي در پرتوِ كارها و تلاشهاي مفاخرِ فكري اين دنيا كه به سرزمينِ ما يا تعلق دارند يا نسبت خواهند داشت، صورت مي­گيرد. مي­توان به درستي و آساني پرسيد كه چرا بايد به آنان باز گرديم و در پرتوِ آنان راه بجوئيم... نمي­خواهيم فارابي و ابن­سينا و دكارت و روسو را تقليد كنيم، تا برچسبِ "دنباله­رويِ" گذشتگان دلسردمان سازد؛ بلكه مي­خواهيم همراه آنان انديشيدن را تمرين كنيم و "روشِ" فلسفيدن را بياموزيم تا راه خود را بيابيم؛ راهي كه آنان عمدتا نمي­شناختند و لذا سخني پيرامون آن ندارند. قابل ذکر هست که از نویسنده این اثر گرانسنگ، قبلا سه کتاب دیگر در حوزه های معرفت، حکمت، فلسفه به نامهای «از مولانا تا نیچه»، «گفتمان فلسفی اسلام و غرب» و «سنت روشن اندیشی در اسلام و غرب» به نشر رسیده بود. نویسنده فارغ التحصیل از دانشگاه علامه بوده و حدود دو سال قبل از رساله دکترایش دفاع کرده و امروزه یکی از مفاخر و ذخایر فرهنگی و حکمی کشورمان محسوب می شود. ایشان در چندین سمینار بین المللی دعوت شده و در همه جا خوش درخشیده است. ما برای ایشان و امثال این ایشان توفیق روز افزون را مسئلت مینماییم و امیدواریم کشورمان که سرزمین مولانا و ابن سیناهاست دوباره در سطح جهان با هویت علمی، معرفتی، و خوشبختی به جهان معرفی شود و از این ظلمات و بدبختیها به سمت روشنایی رهنمون گردد.

به نظر شما چرا شورای علما، علیه سیمین بارکزی

فتوا صادر کرد؟

همه میدانند که حکومت کرزی با اتخاذ روش مافیایی و  معامله گری به هر کشور و هر کسی که برای او سهم حق العبورش را بدهد وارد معامله شده و به همه کشورها و همه باندهای خوب و خراب اجازه فعالیت می دهد اما سهم تیم خودش را میگیرد و برای کشور هیچ برنامه ی جز حفظ تیم فعلی دولت نداشته و تمام امیدهای جامعه مارا در طول این ده سال به نا امیدی بدل کرد.

نویسنده معتقد به حقانیت خانم «سیمین بارکزی» نبوده و اعمال او را توجیه نمی کند اما پرسش و سوالی در جهت نقد و آسیب شناسی شورای علمای باید طرح کرد، این است که چرا این شورا وادار به صدور بیانیه می شود و اعتصاب غذای سیاسی اورا که نوع فریادگری سالم مدنی است فعل حرام و کفر می خواند؟

 آیا معامله گری حکومت کرزی که حیثیت کشور و نظام سیاسی یک دولت به اصطلاح« اسلامی» است را با تقلب خواندن آرای بیش از شصت نماینده پارلمان برده است  و وارد کردن افراد جدید با زور به پارلمان یک عمل اسلامی بود؟

آیا معامله گری با کمیسیون مستقل انتخابات و کاهش دادن 62 نماینده معترض به 9 نماینده عمل اسلامی بود؟

آیا وقتی که در قوه قضائیه اعضای اصلی استره محکمه بیشتر از موعد این قوه را اداره می کنند یک عمل اسلامی است؟

ایا اداره کشور با وزیران و مدیران دزد و اختلاسگر و معرفی نکردن وزیر یک عمل اسلامی است؟

حال باید از شورای علما پرسید؛ یک زن در مقابل نهادهای حکومتی که حس میکند، حقش را خورده اند و همواره با فساد و معامله گری حکومت داری میکند چطوری میتواند ادعایش را پیش ببرد؟ و فریادش را بگوش دولت و مجامع داخلی و خارجی برساند جز اعتصاب غذا چطوری فریاد« هل من ناصر» سربدهد؟

صحبت از شخص «سمین بارکزی» نیست اگر رقیب او نیز به این وضع گرفتار می شد و اعتصاب غذا می کرد تا در حضور اشخاص معتبر به پرونده اش رسیدگی کند باز هم باید این عمل را تقبیح کرد؟

او و امثال او که قومندان ، مرجع دینی و دلال دولتی و ... نیستند تا با شمشیر، اسلحه، فتوا و پول و رشوه حقوقشان را مطالبه کنند و یا در مقابله  حق خوری اعتراض کنند جز اعتصاب غذا؟

چرا شورای علما طوری واکنش نشان میدهد که آگاهان تصور میکنند وظیفه این شورا توجیه سیاستهای تیم حکومتی است؟

چرا شواری علما وقتی در ماه رمضان به نام اسلام روزه داران کشته می شود و راههای مسافرین گرفته شده و سر مسافرین بریده شده و روی سینه شان گذاشته می شود فتوا صادر نمی کند؟

چرا شورای علما در مقابل دخالت کشور پاکستان در امور افغانستان و صدور انتحاریون و شهید نمودن جهادیون فتوای دینی صادر نکرده و اعلام موضع نمی کنند؟

چرا شورای علما در مقابل فساد اداری، زورگویی دولت و زور مداران، کاستی های اجتماعی و تشویق ملت به سواد و علم و دانش و مبارزه با تفکرات طالبانی چون انتحار و آتش زدن مکاتب و...فتوا صادر نمیکند که دست در دست چند سیاستمدار داده و اعمال آنان را توجیه کرده تا آنان با حربه های این شورا وارد عمل شود؟

چرا شورای علما علیه تناقضاتی که در ارکان حکومتی و قوه های سه گانه هست واکنش نشان نمی دهد؟

چراهای فراوان دیگری هست که همه بیانگر کاستی ها و تناقضات در رفتار و کردار و پندار دولتمردان، مراجع و نهادهای مهم افغانستان و از جمله در شورای علما این کشور مشاهده می شود که باید به آنان جواب داده شود.

اعتصاب غذایی خانم بارکزی اولین اعتصاب غذا نبود و پیش از او مردان و کسانی قبل ازاو به  مناسبتهایی خاص، اعتصاب غذا کرده بودند و در آینده نیز این کار را معترضان خواهند کرد و سالمترین روش اعتارض مدنی هست اما این اعلامه شورای علما نشانگر تحت فشار بودن آنان و یا معامله افراد اثر گذار آن با تیم دولتی ها هست که بیانگر درد دیرین حکومت به شیوه «همدستی زور و زر و تزویر» می باشد و یاد آور خاطره تلخ فتوای قاضی شریح در حمایت از حکومت یزید می باشد البته نه از این نظر که حاکمان فعلی یزیدی اند یا معترضان حسینی مشرب اند ولی از این نظر که چنین همدستی های دروازه اعتراضات مدنی را می بندد و نیز از این جهت که اعضای شورای علما روحیه معامله گری دارند و رواج این روحیه خود یک آفت برای شورای علمای می باشد و نیز بیانگرحساس بودن این شورا در مخالفت با جنس زن خواهد بود و موقعیت این شورا را در جایگاه پایینتر قرار میدهد و تفسیری که آنان از دین ارائه می دهند را نیز زیر سوال خواهد برد. و به شایسته و بایسته هست که این شورا و عالمان دین رسالت و خطیر بودن رفتار و کردار و مسولیتهای شان در امر خاص و جزئی و سفارش شده خلاصه نکرده و بدانند که دین خدا گوهری هست که نباید صرف سیاستهای چند نفر قدرتمند نمایند و سیاستهای آنان را توجیه نمایند و گرنه این همان چیزی هست که شیاطین میخواهد که از دین و عالمان سیمای دگم، معامله گرانه و سطحی اندیش و باستانی ارائه دهند.

شهید برهان الدین ربانی: مدارس دینی به

مراکز صدور افراطیت تبدیل شده اند

شعری را که  ناقص هست نشر می کنم امیدوارم دوستان مرا راهنمایی کنند.

 ای گل! خط بهارت در چنگ باد بنگر

گرمی روزگارت در چنگ باد بنگر

جوبار عمر خالی از نور و از نویدی

سودای آبشارت در چنگ باد بنگر

مرغان آرزویت یک یک رمید  و گم شد

شمشیر کارزارت در چنگ باد بنگر

رفتی و یک فسانه از تو نماند بر جا

خاکستر مزارت در چنگ باد بنگر

زرتشت نیچه ات کو یا نور آن اهورا؟

آنک عقاب و مارت در چنگ باد بنگر

هان ای وطن! کجا شد بودا و بلخ و غزنی؟

کابل و قندهارت  در چنگ باد بنگر

از سرمه های دنیا دلخوش بدیم به خاکت

اکنون همان غبارت در چنگ باد بنگر

جنگ نژاد و مذهب یکدم رها کن ای یار

این عقده ی حقارت در چنگ باد بنگر

اوزان فطرتت را سرمشق زندگی کن

این شعر و این شعارت در چنگ باد بنگر

حسینی فطرت؛ کارشناس امور دینی در گفتگو با خبرگزاری جمهور:

شب قدر یک تجربه معنوی و یک رحمت الهی است

شب قدر که خداوند در قرآن کریم آن را بهتر از هزار ماه دانسته،‌ در میان مسلمانان، به شب نزول قرآن معروف است که منزلت بسیار بلندی دارد. شب قدر، فرصتی برای مسلمانان است تا بتوانند خود را به معبود خویش نزدیک سازند، از فضیلت این شب استفاده کنند و تقدیر خویش را در این شب رقم زنند. خبرگزاری جمهور در مورد فلسفه شب قدر و اهمیت و منزلت معنوی آن برای مسلمانان، با سید محمد حسینی فطرت؛ کارشناس امور دینی گفتکویی انجام داده است. فطرت در مورد نام گذاری این شب به شب "قدر" می گوید:"در آیات قرآن کریم و روایات اسلامی،‌ این شب، شب قدر نام گذاری شده است و در فلسفه نام گذاری این شب گفته می شود که مقدرات بشر در طول یک سال در این شب، رقم می خورد؛ بر همین اساس، این شب را شب قدر نام گذاری کرده اند که در سوریه قدر آمده که در شب قدر، امور مهم رقم می خورد که انسان می تواند در این شب با عالم معنا ارتباط برقرار کند." وی در پاسخ به این سوال که فلسفه شب قدر چیست و چرا شب قدر، مقام و فضلیت والایی دارد می گوید که در این مورد، روایتی از امام محمد باقر(ع) هست و در این روایت آمده است که خداوند می خواست برای بندگان مومن، فرصتی را مساعد کند تا بندگانی که مستحق لطف و رحمت خداوند هستند در یکی از این فرصت ها، اجر شان مضاعف شود. این آگاه امور دینی در ادامه می گوید که عده ای از انسان ها توان جهاد فی سبیل الله، رفتن به حج، دادن صدقه و خیرات، کمک به دیگران و... را ندارند؛ تا بتوانند اعمال نیک خود را زیاد کنند، پس در این شب، خداوند فراهم کرده است که با احیای شب قدر و ارتباط با خداوند متعال، این کاستی ها را جبران کند و خداوند خواسته که پیمانه عمل خوب مومنین در این شب، پر شود. فطرت در ادامه می گوید که انسان باید اهمیت شب قدر را درک کند و انسان بداند که شب قدر، یک شب استثنایی است که حقیقت قرآن در شب قدر نازل شد و ماه رمضان که ماه ضیافت الله است و در این ماه، خداوند، روح، جان و عقل انسان را به مهمانی دعوت کرده است. وی در مورد تکالیف شخص مسلمان در شب قدر می گوید که یک مسلمان باید برای برادران مومن خود افطاری بدهد. در شب قدر، حدافل 100 رکعت نماز بخواند. در شب قدر صدقه داده شود. قرآن تلاوت کند و... این آگاه امور دینی در مورد اینکه چرا باید شب قدر احیا شود می گوید:"شب قدر یک تجربه معنوی، یک فیض و رحمت الهی است که در عالم خلقت در زندگی پیامبر اسلام(ص) اتفاق افتاده و در چنین شبی، قران و فرشتگان نازل شده، پس مومنین، نیازمند احیای چنین شبی هستند." وی می گوید که شب قدر، فقط یک بار برای پیامبر مقرر نشده؛ بلکه در روایات زیادی آمده است که شب قدر در هر سال تکرار می شود و این، بدان معنا نیست که پیامبر در یکی از شب های قدر، قرآن را دریافت کرده و شب قدر به پایان رسیده است. برای تمام انسان ها در طول هر سال یک شب قدر است؛ پس انسان ها نیز باید از این فرصت، استفاده کرده؛ تا آن حال و هوای پیامبر اسلام را احیا کنند و فضای عقل و جسم و دل خود را این طور بار بیاورند که حس کنند که ملایک با بندگان چه ارتباط و چه نوع معامله ای دارند. فطرت در مورد فلسفه نزول قرآن در شب قدر نیز می گوید:"قرآن باید در یک زمان و یک مکانی بر پیامبر رحمت، نازل می شد؛ اما وقتی که در یک زمان و مکان خاص نازل می شود، نشان دهنده این است که آن مکان یا زمان، یک نوع میمنت، تبرک و فضیلت دارد." وی در ادامه می گوید که قرآن در مناسب ترین زمان، نازل شده است؛ به خاطر این که مسلمانان در این ماه روزه می گیرند و در واقع با نفس خود مبارزه می کنند و در این ماه مسلمانان در حال مبارزه با هوا و هوس هستند. در مبارزه با رذایل اخلاقی اند و گام به سوی پاکی گذاشته است؛ پس مناسب ترین زمان برای نزدیک شدن به خداوند، همین شب ها می باشد. فطرت در مورد حکمت این که چرا شب قدر به طور دقیق معلوم نیست که در کدام شب است می گوید:"این که شب قدر معلوم نیست که در کدام یک از شب های ماه مبارک رمضان هست حکمتی دارد که اگر شخص مومنی در این شب، غفلت می کرد از آن مؤاخذه می شد و نوعی بی احترامی به شب قدر تلقی می شد و دیگر اینکه برای مساعد شدن فضای معنوی در این شب ها، معلوم نیست که کدام شب، شب قدر است." برگرفته شده از خبرگذاری جمهوز: http://www.jomhornews.net/announcements.php?nid=149

روح خدایی و نفس ناطقه آدمی مسجود ملایک می باشد و بنده صفای باطن دوست عزیزم شاخص را می ستایم. دوبیتی زیر را به پاس نوازشهای دوست عزیزم شاخص سروده و تقدیم ایشان می کنم:

مرا قبله نما شد یادت ای یار

دلم مانند منصور بر سر دار

نگو : کو شاخص آن بندگیت؟

نفسهایم یکایک سجده بشمار

و اما دوبیتی های که دوستم عزیزم  صالحی(شاخص) کوچک نوازی نموده و به من تقدیم کرده حضورتان تقدیم می کنم:

ثنا برفطرت پاک تو ایمرد
که ناخن میگذاری بر روی درد
وطن ازریش وپشم طالب جاه
نشوید هیج وقت از چهره اش گرد!"
...
تو از بارگران پژواک داری
دل خون وسر بی باک داری
نمی دانم توشایددرته چاه
دل چون یوسف غمناک دار ی

===

 اینهم آدرس وبلاگ دوستم شاخص:

http://shahiraf.blogfa.com/

 

مگو تا بکی میهن ما بسوزد؟

به سرمای وحشت به یغما بسوزد

شبح ها به جولان همه سو  پیاپی

کند مثله آدم که حوا بسوزد

به زرتشت بگو : کو کتاب  اهورا؟

که اهریمن جهل پایا بسوزد

فتوت چو سهراب به خاک تباهی

 سیاوش شده در همه جا بسوزد

وطن! سهم ما از همه افتخارت

یکی انفجاریست که بودا بسوزد

مگو کابلستان بهشت زمین بود

که از شعله هایش هریوا بسوزد

نگر نو عروسان کوشان امروز

نگون بخت به دریا و صحرا بسوزد

نگر ققنوس بلخ و قونیه هرسو

به الحان داوودی هر جا بسوزد

مگو« ابن سینا» و فرهنگ پاکش

«اشاراتی» دارد که تب ها بسوزد

مبر نام « سید جمال» و هنرهاش

که از نام و یادش «کنرها» بسوزد

مگو  «بام گیتی» و ام البلادش

که جغدان ویرانه لب ها بسوزد

مگو «فطرت» آدمی هست خدایی  

که مصراع و بیت و غزلها بسوزد